วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

งานวิจัยนี้ศึกษาภาวะที่เหมาะสมในการชะละลายและการนำกลับทองจากของเสีย ของกระบวนการถลุงทองด้วยวิธีเคมีไฟฟ้า ตัวแปรที่ศึกษามี 2 ส่วน คือ ตัวแปรที่มีผลต่อการ ชะละลาย ได้แก่ ชนิดของตัวทำละลาย (กรดซัลฟูริก กรดไนตริก ไทโอยูเรียและกรดกัดทอง) ความเข้มข้นของตัวทำละลาย (0.5 ถึง 4 M) และร้อยละตัวอย่างของเสียต่อตัวทำละลาย (0.25 - 3 โดยน้ำหนักต่อปริมาตร) และตัวแปรที่มีผลต่อการนำกลับทองด้วยวิธีเคมีไฟฟ้า ได้แก่ ความหนาแน่นกระแสไฟฟ้า (31.85 - 318.47 แอมแปร์ต่อตารางเมตร) และชนิดของขั้ว อิเล็กโทรด (ขั้วคาร์บอน ขั้วเหล็กกล้าไร้สนิม และขั้วทองแดง) พบว่า สารละลายกรดกัดทอง สามารถชะละลายทองได้สูงถึงร้อยละ 41 รองลงมาคือสารละลายกรดซัลฟูริกที่ความเข้มข้น 4 โมลต่อลิตร สามารถชะละลายทองได้ร้อยละ 30 ที่อัตราส่วนระหว่างของเสียต่อตัวทำ ละลายเท่ากับ 1 ต่อ 100 โดยน้ำหนักต่อปริมาตร โดยร้อยละที่เหมาะสมระหว่างตัวอย่างของ เสียต่อตัวทำละลายเท่ากับ 0.25 โดยน้ำหนักต่อปริมาตร สามารถชะละลายทองได้ทั้งหมด เมื่อนำสารละลายที่ได้จากการชะละลายมานำกลับทองด้วยวิธีเคมีไฟฟ้าพบว่า สารละลายที่ ได้จากการชะละลายด้วยกรดซัลฟูริกที่ความเข้มข้น 4 โมลต่อลิตรให้ค่าร้อยละการนำกลับ ทองสูงสุดที่ร้อยละ 89.87 ± 10.63 ด้วยขั้วคาร์บอนที่ความหนาแน่นกระแสไฟฟ้าเท่ากับ 31.85 แอม์แปร์ต่อตารางเมตร เปรียบเทียบกับสารละลายที่ได้จากการชะละลายด้วยกรดกัด ทองให้ค่าร้อยละการนำกลับทองร้อยละ 36.65 ± 5.08 ที่ความหนาแน่นกระแสไฟฟ้าเท่ากับ 63.70 แอม์แปร์ต่อตารางเมตร ทั้งนี้ขั้วคาร์บอนให้ค่าการนำกลับทองที่สูงที่สุด รองลงมาคือ ขั้วเหล็กกล้าไร้สนิมและขั้วทองแดง ตามลำดับ