วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2529

การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาตัวประกอบของสมรรถภาพของครูแนะแนวโรงเรียนมัธยมศึกษา ตามการรับรู้ของตนเอง ครูผู้สอน และผู้บริหาร ในเขตการศึกษา 8 กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยประกอบด้วย 3 กลุ่ม คือ ครูแนะแนว 183 คน ครูผู้สอน 676 คน และผู้บริหาร 267 คน ผู้วิจัยได้เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามสมรรถภาพที่สำคัญของครูแนะแนวโรงเรียนมัธยมศึกษาที่สร้างขึ้นเอง มีจำนวนข้อกระทงทั้งสิ้น 90 ข้อ การวิเคราะห์ข้อมูลในแต่ละกลุ่มตัวอย่างได้คำนวณหาค่ามัชฌิมเลขคณิต และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของแต่ละตัวแปร และวิเคราะห์ตัวประกอบด้วยวิธีตัวประกอบภาพพจน์และหมุนแกนตัวประกอบแบบออธอโกนอลด้วยวิธีแวริแมกซ์ โดยใช้คอมพิวเตอร์โปรแกรม SPSS-X ข้อค้นพบมีดังนี้ คือ 1. ตัวประกอบของสมรรถภาพของครูแนะแนวโรงเรียนมัธยมศึกษาตามการรับรู้ของครูแนะแนวมี 7 ตัวประกอบ ซึ่งเรียงตามลำดับความสำคัญมากที่สุดและรองไปคือ ทักษะในการปฏิบัติงานแนะแนว คุณลักษณะและทัศนคติต่องานแนะแนว บุคลิกภาพและมนุษยสัมพันธ์ ความรู้เกี่ยวกับงานแนะแนว ทัศนคติต่อวิชาชีพครู ความรู้เกี่ยวกับหลักสูตร และทักษะในด้านการเรียนการสอน 2. ตัวประกอบของสมรรถภาพของครูแนะแนวโรงเรียนมัธยมศึกษาตามการรับรู้ของครูผู้สอนมี 4 ตัวประกอบ ซึ่งเรียงตามลำดับความสำคัญมากที่สุด และรองลงไปคือ บุคลิกภาพ มนุษยสัมพันธ์และทัศนคติต่อการปฏิบัติหน้าที่ครูแนะแนว ทักษะในการปฏิบัติงานแนะแนว ความรู้เกี่ยวกับหลักสูตรและงานแนะแนว และทักษะในด้านการเรียนการสอน 3. ตัวประกอบของสมรรถภาพของครูแนะแนวโรงเรียนมัธยมศึกษาตามการรับรู้ของผู้บริหารมี 5 ตัวประกอบ ซึ่งเรียงตามลำดับความสำคัญมากที่สุด และรองลงไปคือ บุคลิกภาพ มนุษยสัมพันธ์และทัศนคติต่อการปฏิบัติหน้าที่ครูแนะแนว ทักษะในการปฏิบัติงานแนะแนว ความรู้เกี่ยวกับงานแนะแนว ทักษะในด้านการเรียนการสอน และงานบริหารของฝ่ายแนะแนว