วิทยานิพนธ์ (สถ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

จากกฎกระทรวงฉบับที่ 7 (พ.ศ. 2517) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร พ.ศ. 2479 และข้อบัญญัติกรุงเทพมหานคร เรื่องอาคารจอดรถยนต์ พ.ศ. 2544 มีการกำหนดจำนวนที่รอดรถยนต์ในอาคารแต่ละประเภท ซึ่งอาคารขนาดใหญ่พิเศษ โดยคิดเป็นสัดส่วนจากพื้นที่หรือจำนวนที่กำหนดจากหน่วยการใช้งาน (Unit) จากการสังเกตพบว่าการใช้ที่จอดรถยนต์ในอาคารขนาดใหญ่พิเศษ แต่ละช่วงเวลามีการใช้ที่จอดรถยนต์ที่แตกต่างกัน ในช่วงบางเวลาที่มีความต้องการของผู้ใช้บริการจำนวนมาก หรือบางเวลามีผู้ใช้น้อยมากเมื่อเทียบกับจำนวนที่จอดรถยนต์ที่มีอยู่ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาจำนวนที่จอดรถยนต์ในอาคารขนาดใหญ่พิเศษในปัจจุบัน เปรียบเทียบกับกฎหมายที่เกี่ยวข้อง และศึกษาสภาพการใช้ที่จอดรถยนต์ โดยศึกษาข้อพิจารณา ลักษณะการใช้เพื่อเก็บข้อมูลจากการสำรวจอาคารกรณีศึกษาและสัมภาษณ์จากผู้เกี่ยวข้อง ทั้งผู้ใช้บริการที่จอดรถยนต์ พนักงานในพื้นที่จอดรถยนต์ และผู้ดูแลการจัดการที่จอดรถยนต์ เพื่อนำมาวิเคราะห์และสรุปประเด็นที่เกี่ยวข้องกับการกำหนดจำนวน และสภาพการใช้ที่จอดรถยนต์ในอาคารขนาดใหญ่พิเศษ จากการศึกษาอาคารกรณีศึกษาอาคารขนาดใหญ่พิเศษ จำนวน 5 แห่ง ที่ได้รับอนุญาตในการก่อสร้างและเปิดการใช้งานในเขตกรุงเทพมหานคร พบว่ามีพฤติกรรมการใช้ จำนวนที่กำหนดจากหน่วยการใช้งานต่อจำนวนที่จอดรถยนต์ ความหนาแน่นจำนวนวันและช่วงเวลา และจากการสำรวจความพึงพอใจในการเข้าใช้บริการและประเมินสภาพการใช้ที่จอดรถยนต์พบว่า มีความพึงพอใจอยู่ในระดับปานกลางถึงมาก จึงสรุปได้ว่าจำนวนที่จอดรถยนต์ในอาคารขนาดใหญ่พิเศษ ในปัจจุบัน มีจำนวนเพียงพอต่อการใช้งาน ซึ่งปัญหาในการใช้งานไม่เพียงพอนั้นเกิดจากพฤติกรรมของผู้ใช้งาน ที่เข้ามาใช้บริการในแต่ละช่วงเวลาที่แตกต่างกัน ส่งผลให้เกิดความหนาแน่นมาก และความหนาแน่นน้อยในช่วงเวลาที่ต่างกันของที่จอดรถยนต์ ถึงอย่างไรในสภาพที่จอดรถยนต์ในปัจจุบันมีจำนวนรองรับรถยนต์ มากกว่าการออกแบบขออนุญาตก่อสร้าง ซึ่งเกิดจากการจอดรถยนต์แบบซ้อนคันบนเส้นทางเดินรถยนต์ การจอดแบบซ้อนคันนั้นจะส่งผลถึงขนาดช่องเส้นทางเดินรถยนต์จะแคบลงจากตัวเลขกฎหมายที่กำหนด รวมถึงการบริหารจัดการที่จอดรถยนต์มีการปรับเปลี่ยนพื้นที่การใช้งานที่จอดรถยนต์เพื่อผลประโยชน์ร่วม ส่งผลให้สภาพการใช้งานที่จอดรถยนต์นั้นมีประสิทธิภาพในการใช้งานลดน้อยลงไป