วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2524

การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายที่สำคัญ 2 ประการ คือ เพื่อศึกษาความเข้าใจและความสามารถในการใช้คำศัพท์ภาษาอังกฤษของนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูง และเพื่อศึกษาลักษณะที่ผิดในการใช้คำศัพท์เหล่านั้น ผู้วิจัยได้วิเคราะห์คำศัพท์จากแบบเรียนภาษาอังกฤษของนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูงที่เป็นตัวอย่างประชากร และได้รวบรวมคำศัพท์ที่นักศึกษาได้เรียนรู้มาแล้วตั้งแต่ระดับประถมศึกษาจนถึงระดับมัธยมศึกษา แล้วนำคำศัพท์ทั้งหมดมาคัดเลือกและสร้างเป็นแบบสอบความเข้าใจและความสามารถในการใช้คำศัพท์ภาษาอังกฤษ 1 ฉบับ เป็นข้อสอบแบบปรนัยเพื่อทดสอบความเข้าใจคำศัพท์และเป็นข้อสอบแบบเติมคำเพื่อทดสอบความสามารถในการใช้คำศัพท์ภาษอังกฤษ จำนวนรวมทั้งสิ้น 150 ข้อ และได้นำแบบสอบไปใช้กับตัวอย่างประชากร ซึ่งเป็นนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูง ชั้นปีที่สอง ที่เรียนภาษาอังกฤษเป็นวิชาเอกและออกฝึกสอนแล้วในภาคต้น ปีการศึกษา 2521 จากวิทยาลัยครู 12 แห่ง ในภาคกลาง จำนวน 300 คน ผู้วิจัยได้วิเคราะห์ข้อมูลโดยนำคะแนนที่ได้จากแบบสอบมาหาค่าเฉลี่ย ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์ความเชื่อถือได้ และค่าร้อยละของจำนวนนักศึกษาที่เข้าใจความหมายและใช้คำศัพท์แต่ละคำได้ถูกต้อง ผลการวิจัยสรุปว่า 1. ค่าเฉลี่ยของคะแนนความเข้าใจและความสามารถในการใช้คำศัพท์ภาษาอังกฤษของนักศึกษาเท่ากับ 63.42 และค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 12.13 จากคะแนนเต็ม 150 คะแนน หรือเท่ากับร้อยละ 42.28 และ 8.09 ตามลำดับ 2. นักศึกษาส่วนใหญ่มีความสามารถในการทำแบบสอบในระดับไล่เลี่ยกัน 3. ประเภทของคำศัพท์ที่นักศึกษามีข้อผิดมากที่สุด คือ การเลือกใช้คำที่มีความหมายใกล้เคียงกัน รองลงมาคือการเปลี่ยนรูปคำ การเลือกใช้คำต่างความหมาย การใช้สำนวน และ two – word verbs การเลือกใช้คำที่มีรูปหรือเสียงคล้ายกันตามลำดับและเรื่องที่มีข้อผิดน้อยที่สุด คือ การเลือกใช้คำภาษาอังกฤษหลายคำที่มีคำแปลคำเดียวในภาษาไทย