| ชื่อเรื่อง | : | ปัญหาการสอนทักษะพูดในชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น |
| นักวิจัย | : | ปรียา หิรัญประดิษฐ์ |
| คำค้น | : | การพูด -- การศึกษาและการสอน , การศึกษาขั้นมัธยม |
| หน่วยงาน | : | จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย |
| ผู้ร่วมงาน | : | อำไพ สุจริตกุล , จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. บัณฑิตวิทยาลัย |
| ปีพิมพ์ | : | 2520 |
| อ้างอิง | : | http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/20982 |
| ที่มา | : | - |
| ความเชี่ยวชาญ | : | - |
| ความสัมพันธ์ | : | - |
| ขอบเขตของเนื้อหา | : | - |
| บทคัดย่อ/คำอธิบาย | : | วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2520 วัตถุประสงค์ของการวิจัย เพื่อศึกษาสภาพการสอนทักษะพูดในชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ในเรื่องเกี่ยวกับปัญหาและอุปสรรคของการใช้หลักสูตร ประมวลการสอน และเอกสารประกอบการเรียนการสอนวิชาการใช้ภาษาไทย ตามหลักสูตรมัธยมศึกษาตอนต้น ตลอดจนศึกษาในด้านความพอเพียงเกี่ยวกับการใช้อุปกรณ์กิจกรรมที่ใช้ประกอบการเรียนการสอน การวัดผลทักษะพูด และเพื่อเผยแพร่ข้อเสนอแนะในการปรับปรุงการเรียนการสอนพูดไปยังครูภาษาไทยระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น วิธีดำเนินการวิจัย ผู้วิจัยได้ส่งแบบสอบถามรวม 3 ประเภทไปยังหัวหน้าสายภาษาไทย 12 คน ครูภาษาไทย 30 คนและนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น 420 คน ในโรงเรียน 12 แห่ง ที่ได้สุ่มตัวอย่างไว้ข้อมูลจากหัวหน้าสาย ครู และนักเรียนที่ได้รับ นำมาวิเคราะห์คิดเป็นร้อยละ คำนวณหาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของคำตอบและนำเสนอในรูปของตารางและความเรียง สรุปผลการวิจัย ผลการวิจัย หัวหน้าสาย ครูสอนภาษาไทย และนักเรียนต่างมีความเห็นว่า วิชาทักษะพูดเป็นวิชาที่มีความสำคัญมาก มีประโยชน์ช่วยแก้ไขข้อบกพร่องในการพูด เป็นการฝึกฝนการพูดการใช้ภาษาให้ดีขึ้น และสามารถนำไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ ในด้านปัญหาการเรียนการสอนทักษะพูด หัวหน้าสาย ครูและนักเรียนต่างเห็นว่า ความมุ่งหมายและเนื้อหาวิชาที่กำหนดไว้ในหลักสูตรมีความชัดเจนโดยเฉลี่ยอยู่ในระดับปานกลาง ส่วนเนื้อหาที่ใช้เรียนตามหลักสูตรของแต่ละหลักสูตรซ้ำหรือคล้ายคลึงกัน ครูใช้วิธีการสอนโดยการสาธิตและให้นักเรียนออกมาฝึกปฏิบัติเป็นบางคน ทำให้ไม่สามารถฝึกนักเรียนได้ทั่วถึงทุกคนและเนื่องจากจำนวนนักเรียนในชั้นมีมากเกินไป ครูสามารถฝึกนักเรียนได้ประมาณเดือนละครั้งเท่านั้น ครูใช้อุปกรณ์มาประกอบการสอนน้อยมาก และมีการวัดผลการพูดของนักเรียนน้อยครั้งและไม่ได้วัดผลทันที ปัญหาที่เกี่ยวกับตัวครูที่สำคัญคือครูไม่ได้รับการฝึกฝนเพื่อมาเป็นครูสอนทักษะพูดโดยเฉพาะ และบางคนไม่มีความรู้เกี่ยวกับการสอนทักษะพูด ข้อเสนอแนะ กระทรวงศึกษา ควรจัดการอบรมหรือให้คำแนะนำแก่ครูสอนภาษาไทยในเรื่องการสอนทักษะพูด โดยสนับสนุนให้ครูหรือศึกษานิเทศก์ผลิตเอกสารให้ความรู้เกี่ยวกับการสอนทักษะพูด สนับสนุนด้านอุปกรณ์ และควรจัดการสอนทักษะพูดให้เป็นวิชาหนึ่งที่สอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นโดยเฉพาะหัวหน้าสายและครูภาษาไทยควรเห็นคุณค่าของการสอนทักษะพูด โดยการศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมหาวิธีสอนใหม่ๆ จัดกิจกรรมและนำอุปกรณ์มาใช้ในการสอนทักษะพูด เพื่อให้นักเรียนสนใจและไม่เบื่อหน่าย เนื้อหาในการสอนควรจัดตามลำดับขั้นตอน และพยายามหาเวลาให้นักเรียนมีโอกาสฝึกทักษะพูดให้มากที่สุด นักเรียนควรเห็นคุณค่าและประโยชน์ของการเรียนทักษะพูด พยายามทำกิจกรรมต่างๆ ที่ครูกำหนดและพยายามฝึกฝนแก้ไขข้อบกพร่องของตนเอง เพื่อให้การเรียนการสอนทักษะพูดเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ |
| บรรณานุกรม | : |
ปรียา หิรัญประดิษฐ์ . (2520). ปัญหาการสอนทักษะพูดในชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น.
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ปรียา หิรัญประดิษฐ์ . 2520. "ปัญหาการสอนทักษะพูดในชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น".
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ปรียา หิรัญประดิษฐ์ . "ปัญหาการสอนทักษะพูดในชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น."
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2520. Print. ปรียา หิรัญประดิษฐ์ . ปัญหาการสอนทักษะพูดในชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2520.
|
