วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2526

การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อเปรียบเทียบอำนาจของการทดสอบ 4 วิธีคือการทดสอบที, การทดสอบของวิลด๊อกซอน, การทดสอบของเทอรี่-โฮฟฟ์ติงและการทดสอบของแวน เดอ แวร์เดนเมื่อความแปรปรวนของประชากรเท่ากันและลักษณะการแจกแจงของประชากรเป็นปกติ แบบยูนิฟอร์ม และแบบโลจิสติค ศึกษาเฉพาะกลุ่มตัวอย่าง 2 กลุ่มซึ่งมีขนาดเท่ากันโดยกำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างเท่ากับ 5, 10, 15 ทำการทดลองด้วยเทคนิคมอนติคาร์โลซิมูลเลชั่นโดยจำลองการทดลองด้วยคอมพิวเตอร์ในการคำนวณหาอัตราความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 และค่าอำนาจของการทดสอบทั้ง 4 วิธี ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้คือ 1. ถ้าข้อมูลที่ใช้ในการวิเคราะห์อยู่ในมาตราอันตรภาค (intervalscale) หรือมาตราอัตราส่วน (ratio scale) การทดสอบที (t-test) มีอำนาจของการทดสอบสูงที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับการทดสอบอื่นไม่ว่าจะกำหนดอัตราความคลาดเคลื่อนที่ระบุเป็น .05 หรือ .01 นอกจากนี้การทดสอบทีสามารถควบคุมความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 ได้มากกว่าการทดสอบอื่นและคงทนต่อการฝ่าฝืนข้อตกลงเบื้องต้นในด้านการแจกแจงของประชากรมากกว่าการทดสอบอื่น ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าการทดสอบทีมีความแกร่งมากกว่าความแกร่งของการทดสอบอื่นที่นำมาเปรียบเทียบ 2. ถ้าข้อมูลที่ใช้ในการวิเคราะห์อยู่ในรูปของอันดับ (rank) การทดสอบของเทอรี่-โอฟฟ์ติง (Terry-Hoeffding Normal-Scores Test) และการทดสอบของแวน เดอ แวร์เดน (van der Waerden Normal-Scores Test) มีอำนาจของการทดสอบสูงกว่าการการทดสอบของวิลด๊อกซอน (Wilcoxon Test) การทดสอบของเทอรี่-โฮฟฟ์ดิงและการทดสอบของแวน เดอ แวร์เดนสามารถควบคุมความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 ได้มากกว่าการทดสอบของวิลด็อกซอน ประการสุดท้ายอำนาจของการทดสอบของเทอรี่-โฮฟฟ์ดิงและอำนาจของการทดสอบของแวน เดอ แวร์เดนมีความแข่งแกร่งมากกว่าอำนาจของการทดสอบของวิลด๊อกซอน ข้อเสนอแนะ 1.เมื่อข้อมูลที่ใช้อยู่ในมาตราอันตรภาคหรือมาตราอัตราส่วนควรเลือกใช้การทดสอบทีทดสอบ 2. ถ้าข้อมูลที่ใช้อยู่ในอันดับควรเลือกใช้การทดสอบของเทอรี่-โฮฟฟ์ดิงหรือการทดสอบของแวน เดอ แวร์เดนทดสอบ