วิทยานิพนธ์ (สถ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

ประเมินปริมาณพลังงานแสงอาทิตย์ที่เปลี่ยนแปลงอันเนื่องจากสาเหตุของ การเปลี่ยนแปลงทางกายภาพของที่ตั้ง โดยเฉพาะจากการบดบังของอาคารข้างเคียง โดยศึกษาผลกระทบของอาคารข้างเคียงที่มีต่อพื้นที่ดินจำลองขนาด 20x20 เมตร (100 ตารางวา) โดยกำหนดให้ อาคารข้างเคียงมีลักษณะเป็นอาคารชุดพักอาศัย 4 แบบ ได้แก่ ผัง ตัวไอประชิดที่ดิน ผังตัวไอคู่ตรงข้ามที่ดิน ผังตัวแอลประชิดมุมที่ดินและผังตัวยูโอบล้อมที่ดิน โดยกำหนดให้แบบจำลองอาคารชุดทั้ง 4 แบบ ปลูกสร้างเว้นระยะห่างจากแนวเขต ที่ดินโครงการ 6 เมตร ตามกฎกระทรวงฉบับที่ 33 (พ.ศ. 2535) และจำลองสภาพความสูงที่เพิ่มขึ้นตั้งแต่ 10 เมตรจนถึง 300 เมตร โดยในการศึกษานี้ได้วัดค่าปริมาณการมองเห็นท้องฟ้า และปริมาณพลังงานแสงอาทิตย์เฉลี่ยที่ตกลงสู่พื้นที่ดิน จากการศึกษาพบว่า ผังอาคารข้างเคียงแบบผังตัวไอประชิดที่ดินจะส่งผลต่อปริมาณพลังงานแสงอาทิตย์เฉลี่ย ที่ตกลงสู่พื้นที่ดินน้อยทีสุด และกรณีที่มีแนวอาคารขนาดใหญ่แบบผังตัวยูล้อมรอบที่ดิน 3 ด้าน จะส่งผลต่อพลังงานแสงอาทิตย์เฉลี่ยที่ตกลง เปลี่ยนแปลงมากทีสุด โดยปริมาณพลังงานแสงอาทิตย์เฉลี่ยที่คำนวณได้มีค่าลดลงเหลือ 1.54 KWh/sq.m/วัน หรือประมาณ 1 ใน 4 ของปริมาณพลังงานแสงอาทิตย์เฉลี่ยอ้างอิงตลอด ทั้งปีโดยเฉลี่ยของประเทศไทย โดยได้สร้างมาเป็นสมการเพื่อคาดการณ์ปริมาณพลังงาน แสงอาทิตย์เฉลี่ยจากรูปแบบและความสูงของอาคารข้างเคียง