วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างระบบป้องกันการปนเปื้อนสารอันตรายในโรงงานผลิตเบาะรถยนต์ซึ่งจากการศึกษาปัญหาของโรงงานกรณีศึกษาพบว่าทางลูกค้ามีความต้องการที่จะให้ผู้ผลิตทำการผลิตเบาะรถยนต์ที่ปราศจากการปนเปื้อนสารอันตรายจากสารโลหะหนัก ดังนั้นจึงได้ทำการตรวจสอบสารโลหะหนัก ในวัสดุและวัตถุดิบทั้งหมดที่ใช้ในโรงงานและพบว่ามีวัสดุและวัตถุดิบที่มีการปนเปื้อนสารโลหะหนัก อยู่ทั้งหมด 8 รายการ ดังนั้นจึงได้ทำการประเมินและจัดลำดับความสำคัญของข้อบกพร่องในกระบวนการผลิตเบาะรถยนต์ โดยประชุมทีมงานของโรงงานซึ่งประกอบด้วยฝ่ายขาย ฝ่ายจัดซื้อ ฝ่ายประกันคุณภาพ ฝ่ายวางแผน ฝ่ายกระบวนการผลิตและฝ่ายผลิต ซึ่งนำเทคนิคการวิเคราะห์ข้อบกพร่อง (FMEA) มาประยุกต์ใช้ทั้งนี้ได้คำนวณค่าความเสี่ยงชี้นำ (RPN) เพื่อนำมาจัดลำดับความสำคัญของข้อบกพร่องในการแก้ไขโดยมีแนวทางการแก้ไขปัญหา 5 แนวทาง ได้แก่ (1) ปรับปรุงทางด้านข้อมูลโดยการจัดให้มีการตรวจสอบการปนเปื้อนสารโลหะหนัก จากหน่วยงานที่ได้รับการยอมรับจากลูกค้า (2) ปรับปรุงทางด้านการปฏิบัติงานโดยจัดทำและปรับปรุงแผนควบคุม ระเบียบการปฏิบัติงาน วิธีการปฏิบัติงานและเอกสารสนับสนุน (3) ปรับปรุงทางด้านการสื่อสารโดยจัดทำระบบเอกสารในการส่งต่อข้อมูลระหว่างหน่วยงานหนึ่งไปสู่อีกหน่วยงานหนึ่ง (4) ปรับปรุงทางด้านการชี้บ่ง โดยกำหนดให้มีการชี้บ่งตั้งแต่ขั้นตอนการรับเข้าของวัสดุและวัตถุดิบจากผู้ขายจนกระทั่งถึงส่งผลิตภัณฑ์ให้กับลูกค้า (5) ปรับปรุงทางด้านการอบรมโดยการจัดการอบรมให้กับผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมดตั้งแต่หัวหน้าจนถึงพนักงานหน้างานให้เข้าใจถึงขั้นตอนการทำงานที่ถูกต้อง ผลจากการแก้ไขและปรับปรุงพบว่าทำให้ค่าความเสี่ยงชี้นำหลังการปรับปรุงมีค่าลดลงและจากการนำเบาะรถยนต์ที่ผลิตหลังจากการปรับปรุงไปตรวจสอบพบว่าไม่มีการปนเปื้อนสารอันตรายจากสารโลหะหนัก ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการแก้ไขปัญหาที่ได้ดำเนินการไปนั้นสามารถป้องกันการปนเปื้อนสารอันตรายจากสารโลหะหนักในกระบวนการผลิตเบาะรถยนต์ได้