วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงความเหมาะสมของการกำหนดบทบัญญัติสิทธิพิทักษ์รัฐธรรมนูญ ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (พุทธศักราช 2550) ที่มาและเจตนารมณ์ของสิทธิพิทักษ์รัฐธรรมนูญ หลักกฎหมายที่สนับสนุนแนวความคิดดังกล่าว สาระสำคัญของการใช้สิทธิพิทักษ์รัฐธรรมนูญ ความเหมาะสมและความไม่เหมาะสมของบทบัญญัติ และข้อเสนอแนะในการแก้ไขปัญหา สิทธิพิทักษ์รัฐธรรมนูญเป็นสิทธิที่ได้รับการรับรองไว้ในมาตรา 68 และมาตรา 69 ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550 แต่เนื้อหาของบทบัญญัติในมาตรา 69 ยังมีขอบเขตกว้างขวาง และยังไม่มีความชัดเจนเพียงพอ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพสำหรับการใช้สิทธิในทางปฏิบัติจึงควรแก้ไขบทบัญญัติดังกล่าวให้มีความชัดเจนมากยิ่งขึ้น อย่างไรก็ตาม บทบัญญัติในมาตรา 69 ยังมีความไม่เหมาะสมอยู่หลายประการ ได้แก่ ปัญหาการบังคับใช้ในทางปฏิบัติเมื่อเกิดการปฏิวัติรัฐประหาร ปัญหาถ้อยคำของบทบัญญัติมีขอบเขตกว้างขวางจนเกินไป และปัญหาความเกี่ยวเนื่องกันระหว่างสิทธิพิทักษ์รัฐธรรมนูญกับสิทธิประเภทอื่น จึงมีความจำเป็นต้องออกกฎหมายในระดับพระราชบัญญัติ เพื่อให้เป็นไปตามบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญ มาตรา 69 โดยกำหนดความหมายและลักษณะของการใช้สิทธิพิทักษ์รัฐธรรมนูญว่ามีขอบเขตเพียงใด ทั้งนี้ เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ประชาชนผู้ใช้สิทธิดังกล่าว