วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

ในปัจจุบันนี้ พลังงานไฟฟ้าเป็นปัจจัยสำคัญในการดำรงชีวิตของมนุษย์ หากขาดพลังงานไฟฟ้าแล้ว กิจกรรมต่างๆในชีวิตประจำวันของมนุษย์ก็ไม่อาจดำเนินไปอย่างราบรื่นได้ จากการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ และสังคมอย่างรวดเร็ว การวางแผนในด้านการผลิต และการจัดส่งพลังงานไฟฟ้าให้เพียงพอตอบรับกับความต้องการที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จึงเป็นเรื่องสำคัญที่ต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ การเชื่อมต่อระบบไฟฟ้าเข้าด้วยกันเป็นทางเลือกหนึ่งที่สามารถเพิ่มกำลังการผลิตสำรอง และความเชื่อถือได้ของระบบไฟฟ้า ระบบไฟฟ้าที่เชื่อมต่อกันสามารถส่งผ่านกำลังไฟฟ้าเพื่อช่วยเหลือกันในการจัดส่งกำลังไฟฟ้าให้เพียงพอต่อระบบตนเอง และระบบที่เชื่อมต่ออยู่ให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น ปัญหาที่ต้องพิจารณาในการเชื่อมต่อระบบไฟฟ้าเข้าด้วยกันก็คือ เราจะสามารถส่งผ่านกำลังไฟฟ้าระหว่างระบบหรือสองพื้นที่ได้มากที่สุดเท่าใดโดยไม่ก่อให้เกิดเหตุขัดข้องในระบบ จากปัญหาดังกล่าว คณะกรรมการความเชื่อถือได้ของระบบไฟฟ้าอเมริกาเหนือ (North American Reliability Council; NERC) ได้นำเสนอนิยามของความสามารถในการส่งผ่านกำลังไฟฟ้าพร้อมมูล (Available Transfer Capability; ATC) โดยได้กำหนดให้ ATC หมายถึง ความสามารถที่เหลืออยู่ในการส่งผ่านกำลังไฟฟ้าผ่านระบบสายส่งจากแหล่งกำเนิดไปยังโหลดโดยไม่ก่อให้เกิดปัญหาความมั่นคงใดๆ ในระบบ โดยที่แหล่งกำเนิด และโหลดที่สนใจอาจเป็นบัสเดี่ยวๆ กลุ่มบัส หรือระบบไฟฟ้ากำลังแต่ละระบบก็ได้ อย่างไรก็ตาม ค่า ATC ยังมีความเกี่ยวข้องกับพารามิเตอร์อื่นอีกหลายค่า ค่าส่วนเผื่อที่สำรองไว้เพื่อความเชื่อถือได้ก็เป็นหนึ่งในพารามิเตอร์สำคัญของการประเมินค่า ATC วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ นำเสนอแนวคิดการประเมินค่าส่วนเผื่อของการส่งไฟฟ้าระหว่างพื้นที่ ซึ่งค่าส่วนเผื่อนี้จะทำการพิจารณาแยกออกเป็นสองส่วน คือ ค่าส่วนเผื่อที่สำรองไว้เพื่อความเชื่อถือได้ของระบบส่ง (Transmission Reliability Margin; TRM) และค่าส่วนเผื่อที่สำรองไว้เพื่อความเชื่อถือได้ของระบบผลิต (Capacity Benefit Margin; CBM) โดยวิธีการประเมินค่าส่วนเผื่อทั้งสองได้ใช้การจำลองเหตุการณ์แบบมอนติคาร์โล การวิเคราะห์ความเสี่ยง การประเมินความเชื่อถือได้ของระบบผลิตร่วมกับการคำนวณค่าการส่งผ่านกำลังไฟฟ้าสูงสุด เป็นพื้นฐาน วิธีการที่นำเสนอถูกทดสอบกับระบบทดสอบ 118 บัส ผลลัพธ์ที่ได้เป็นที่น่าพอใจ