วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและตรวจสอบโมเดลเชิงสาเหตุและผล ของการเห็นคุณค่าในตนเองของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3 กลุ่มตัวอย่างคือนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร จำนวน 555 คน โดยวิธีการสุ่มแบบแบ่งชั้น (stratified random sampling) ตัวแปรแฝงที่ใช้ในการวิจัยคือ การเห็นคุณค่าในตนเองของนักเรียน, ตัวแปร้านความสัมพันธ์กับผู้อื่น, ตัวแปรด้านภาพลักษณ์, ตัวแปรด้านบุคลิกภาพ, ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและภาวะซึมเศร้า ตัวแปรแฝงทั้ง 6 ตัว วัดจากตัวแปรสังเกตได้รวม 19 ตัว เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถาม ใช้การวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์ค่าสถิติพื้นฐาน การวิเคราะห์ค่าสหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างด้วยโปรแกรมลิสเรล ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ โมเดลที่ 1 ที่พัฒนาขึ้นมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ด้วยค่าสถิติ χ² = 69.57, df = 70, p-value = 0.492, RMSEA = 0.00 และ GFI = 0.99 โดยตัวแปรที่มีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ต่อตัวแปรการเห็นคุณค่าในตนเองคือ ตัวแปรปัจจัยด้านภาพลักษณ์ และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและภาวะซึมเศร้าได้รับอิทธิพลทางตรงจากการเห็นคุณ ค่าในตนเองและอิทธิพลทางอ้อมจากตัวแปรปัจจัยด้านภาพลักษณ์โดยส่งผ่านการเห็น คุณค่าในตนเองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยที่ตัวแปรในโมเดลสามารถอธิบายความแปรปรวนของการเห็นคุณค่าในตนเอง ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และภาวะซึมเศร้าได้ร้อยละ 63, 21 และ78 ตามลำดับ โมเดลที่ 2 ที่พัฒนาขึ้นมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ด้วยค่าสถิติ χ² = 78.74, df = 71, p-value = 0.247, RMSEA = 0.014และ GFI = 0.99 โดยตัวแปรที่มีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติต่อตัวแปรการเห็นคุณค่าในตน เองคือตัวแปรปัจจัยด้านบุคลิกภาพและภาวะซึมเศร้า ส่วนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ได้รับอิทธิพลทางตรงจากการเห็นคุณค่าในตนเอง และอิทธิพลทางอ้อมจากภาวะซึมเศร้าโดยส่งผ่านการเห็นคุณค่าในตนเองอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ โดยที่ตัวแปรในโมเดลสามารถอธิบายความแปรปรวนของการเห็นคุณค่าในตนเองและผล สัมฤทธิ์ทางการเรียนได้ร้อยละ 94 และ12 ตามลำดับ