วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2519

วัตถุประสงค์ในการวิจัยนี้เพื่อศึกษาเปรียบเทียบสมรรถภาพการจับออกซิเจนสูงสุดก่อนและขณะมีรอบเดือน ผู้ถูกทดลองเป็นนักศึกษาหญิงวิทยาลัยครูบุรีรัมย์ จำนวน 37 คน จากชั้นปีที่ 1 และชั้นปีที่ 2 ซึ่งมีสุขภาพปกติ อายุเฉลี่ย 18.16 ปี ความสูงเฉลี่ย 153.55 เซนติเมตร น้ำหนักตัวเฉลี่ย 50.93 กิโลกรัม ซึ่งได้ผ่านการศึกษาประวัติการมีรอบเดือนของตนเองมาแล้ว 2 เดือน และไม่มีอาการปวดท้องอย่างรุนแรงในขณะมีรอบเดือน ก่อนการทดลองทุกคนต้องทดสอบเบื้องต้นโดยขี่จักรยานวัดงานแบบโมนาร์ด เพื่อหาแรงกดสายพานที่เหมาะสม โดยเฉลี่ยเริ่มจากแรงกดสายพาน 1.5 กิโลปอนด์ และเพิ่มอีก 0.5 กิโลปอนด์ ทุก ๆ 2 นาที จนกระทั่งได้แรงกดสายพานที่เหมาะสมเมื่ออัตราการเต้นของหัวใจสูงขึ้นระหว่าง 130-150 ครั้งต่อนาที ผู้ถูกทดลองแต่ละคนต้องเข้ารับการทดลองโดยถีบจักรยานวัดงานคนละ 2 ครั้ง คือในวันที่ 2 ของการมีรอบเดือน และวันที่ 14 นับจากวันแรกของการมีรอบเดือน การทดลองเริ่มกระทำหลังจากผู้ทดลองรับประทานอาหารมื้อสุดท้ายมาแล้วอย่างน้อย 3 ชั่วโมง และผู้ถูกทดลองชั่งน้ำหนัก และนั่งพักในห้องอุณหภูมิปกติเป็นเวลา 10 นาที วัดอุณหภูมิกาย (ทางปาก) วัดความดันโลหิต และนับอัตราการเต้นของหัวใจ ผู้ถูกทดลองถีบจักรยานวัดงาน โดยใช้แรงกดสายพานที่เหมาะสม และให้กระไดจักรยานหมุนไป 50 รอบต่อนาที เป็นเวลาประมาณ 6 นาที นับอัตราการเต้นของหัวใจทุกนาที จนอัตราการเต้นของหัวใจอยู่ในภาวะอยู่ตัวในนาทีที่ 5 หรือ 6 แล้วนำอัตราการเต้นของหัวใจที่ได้นี้ ไปเปิดตารางหาค่าสมรรถภาพการจับออกซิเจนสูงสุด ตามวิธีของเพอร์ โอลอฟ ออสตรานต์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการทดสอบค่า “ที” ผลการวิจัยปรากฏว่า 1. สมรรถภาพการจับออกซิเจนสูงสุดของผู้ถูกทดลองในระยะก่อนมีรอบเดือนและขณะมีรอบเดือน ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. อัตราการเต้นของหัวใจในภาวะอยู่ตัวของผู้ถูกทดลองในระยะก่อนมีรอบเดือนและขณะมีรอบเดือน ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. สภาพร่างกายก่อนออกกำลังกาย เช่น น้ำหนักตัว อุณหภูมิกาย ความดันโลหิต ในระยะก่อนมีรอบเดือนและขณะมีรอบเดือน ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. อัตราการเต้นของหัวใจก่อนออกกำลังกาย ขณะออกกำลังกาย และระยะฟื้นตัว ในระยะก่อนมีรอบเดือนและขณะมีรอบเดือนไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05