วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษา วิเคราะห์และควบคุมปริมาณโลหะมีค่าในกระบวนการผลิตเครื่องประดับโดยใช้เทคนิค FMEA โดยทำการศึกษากระบวนการครอบคลุมตั้งแต่ การคำนวณน้ำหนักโลหะสำหรับหล่อตัวเรือน การแต่งตัวเรือน การฝังอัญมณีบนตัวเรือน ตลอดจนถึงการขัดเงาตัวเรือน จากการศึกษาข้อมูลในโรงงานที่ใช้เป็นกรณีศึกษา พบว่าลักษณะข้อบกพร่องที่เกี่ยวข้องกับปัญหาการควบคุมปริมาณโลหะมีค่า ได้แก่ การขาดการจัดการเพื่อควบคุมโลหะมีค่าในกระบวนการผลิต ข้อมูลที่มีอยู่ยังไม่ถูกต้อง และ ขาดการจัดเก็บข้อมูลที่จำเป็นต่อการควบคุมโลหะมีค่า ทั้งนี้ได้ทำการวิเคราะห์สาเหตุของลักษณะข้อบกพร่องที่เกิดขึ้นโดยใช้แผนภาพแสดงเหตุและผล พร้อมทั้งทำการประเมินและจัดลำดับความสำคัญสาเหตุของลักษณะข้อบกพร่องโดยการประยุกต์ใช้เทคนิคการวิเคราะห์ข้อบกพร่องและผลกระทบ (FMEA) และดำเนินการแก้ไขปรับปรุงสาเหตุของลักษณะข้อบกพร่องตามแนวทางดังต่อไปนี้ 1) การปรับปรุงและจัดทำระบบการเก็บข้อมูล 2) การปรับปรุงรูปแบบเอกสารให้เป็นรูปแบบเดียวกัน 3) การจัดทำรูปแบบรายงานสรุปผลการควบคุมปริมาณโลหะมีค่า 4) การกำหนดดัชนีวัดสมรรถนะที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมปริมาณโลหะมีค่าในการผลิต 5) การปรับปรุงเครื่องชั่งและการวิเคราะห์ระบบการวัด 6) การจัดทำเอกสารข้อกำหนดในการปฏิบัติงานและจัดอบรมพนักงาน 7) การจัดทำโปรแกรมเพื่อคำนวณน้ำหนักโลหะหล่อ 8) การวิเคราะห์ความจำเป็นของหน่วยงานที่ต้องมีการใช้งานเครื่องชั่ง 9) นำเสนอการเปลี่ยนรูปแบบตะกร้าสำหรับใส่และเคลื่อนย้ายชิ้นงาน ผลจากการแก้ไขปรับปรุงระหว่างเดือนเมษายนถึงกันยายน 2550 พบว่า เปอร์เซ็นต์ความสูญเสียโลหะมีค่าแผนกหล่อตัวเรือนในเดือนเมษายนเท่ากับ 0.19% และลดลงเหลือ 0.17% ในเดือนกันยายน แผนกแต่งตัวเรือนในเดือนเมษายนเท่ากับ 3.99% และลดลงเหลือ 3.13% ในเดือนกันยายน แผนกฝังอัญมณีบนตัวเรือนในเดือนเมษายนเท่ากับ 2.84% และลดลงเหลือ 1.94% ในเดือนกันยายน แผนกขัดตัวเรือนได้เริ่มทำการเก็บข้อมูลตั้งแต่เดือนสิงหาคม โดยมีค่าเปอร์เซ็นต์ความสูญเสียโลหะมีค่า 0.76% และ ในเดือนกันยายนมีค่าเท่ากับ 0.72% ค่าคะแนนความเสี่ยงชี้นำหลังการแก้ไขปรับปรุง พบว่ามีค่าลดลงโดยเฉลี่ย 80.17% เมื่อเปรียบเทียบกับค่าคะแนนความเสี่ยงชี้นำก่อนการปรับปรุง