วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550

การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการฟื้นสภาพหลังผ่าตัดทำทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจของผูป่วยสูงอายุระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการส่งเสริมสมรรถนะแห่งตนกับกลุ่มที่ไดรับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่างคือ ผูป่วยที่มีอายุเกิน 60 ปีบริบูรณ์ขึ้นไป ที่เข้ารับการผ่าตัดทำทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจที่โรงพยาบาลศิริราช โดยมีการวางแผนผ่าตัดล่วงหน้า จำนวน 40 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง (purposive sampling) จัดกลุ่มตัวอย่างเข้าสู่กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมโดยการจับคู่ (matched pair) ตามตัวแปร เพศ อายุ ประสบการณ์การได้รับการผ่าตัด และประสิทธิภาพการบีบตัวของหัวใจ เพื่อให้กลุ่มตัวอย่างทั้งสองกลุ่มมีลักษณะใกล้เคียงกันมากที่สุด โดยแบ่งเป็นกลุ่มทดลองจำนวน 20 คน และกลุ่มควบคุมจำนวน 20 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ โปรแกรมการส่งเสริมสมรรถนะแห่งตน แบบประเมินการฟื้นสภาพหลังผ่าตัด และเครื่องมือกำกับการทดลองวิเคราะห์ขอมูลด้วยสถิติ Man-Whitney U Test ผลการวิจัยที่สําคัญสรุปได้ ดังนี้ 1. การฟื่นสภาพหลังผ่าตัดทำทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจของผู้ป่วยสูงอายุในด้านความเจ็บปวดหลังผ่าตัดระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุมในวันที่ 2 มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. การฟื้นสภาพหลังผ่าตัดของผู้ป่วยสูงอายุในด้านจํานวนครั้งของการเคลื่อนไหวร่างกายระหว่าง กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมจําแนกตามจํานวนครั้งของการบริหารการหายใจหลังผ่าตัดโดยใช้ intensive spirometer ระหว่างกลุ่มควบคุมกับกลุ่มทดลอง ในวันที่ 1 หลังผ่าตัดมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. การฟื้นสภาพหลังผ่าตัดของผู้ป่วยสูงอายุในด้านจํานวนครั้งของการใช้ยาแก้ปวด ภาวะแทรกซ้อนหลังผ่าตัด และจำนวนวันที่อยู่โรงพยาบาลหลังผ่าตัด ระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุมไม่มีความแตกต่างกัน