วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

ประเทศไทย เป็นประเทศที่พึ่งพาการส่งออกและนำเข้าถึงร้อยละ 70 ของผลิตภัณฑ์ มวลรวมประชาชาติ (ปี 2008) โดยการขนส่งหลักของไทยนั้น เราปฏิเสธไม่ได้ว่ามาจากการขนส่งทางน้ำระหว่างประเทศ สำหรับเส้นทางการขนส่ง โดยมากจะต้องผ่านช่องแคบมะละกาซึ่งเป็นเส้นทางเดินเรือหลักของโลก และท่าเรือแหลมฉบังของประเทศไทยก็เป็นเพียงทางผ่านย่อยๆ ของเส้นทางดังกล่าวเท่านั้น และสิ่งที่น่าคิดต่อไปคือ หากเส้นทางมะละกาประสบปัญหา ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใดก็ตาม ก็ย่อมกระทบต่อการขนส่งทางน้ำของประเทศไทยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ งานวิจัยชิ้นนี้ จะเป็นการศึกษาศักยภาพของเส้นทางสะพานเศรษฐกิจ ในช่วงระหว่าง ระนอง-ชุมพร เปรียบเทียบกับเส้นทางช่องแคบมะละกา โดยทำการศึกษาในประเด็นของเวลาที่ใช้ในการขนส่งของทั้ง 2 เส้นทาง และ ต้นทุนต่อหน่วยการขนส่ง ต่อ 1 ตู้คอนเทนเนอร์ ของทั้ง 2 เส้นทาง ที่ผู้ต้องการขนส่งสินค้าจะต้องจ่ายให้กับผู้ให้บริการขนส่ง ภายใต้หลักการคิดที่ว่า “ผู้ให้บริการขนส่งจะต้องจัดเก็บค่าขนส่งในอัตราใดในเส้นทางสะพานเศรษฐกิจ จึงจะทำให้กำไรขั้นต้นที่ได้รับเท่ากับการขนส่งเส้นทางมะละกา” ซึ่งในส่วนนี้ เป็นการคำนวณเฉพาะต้นทุนสำหรับการขนส่งเท่านั้น โดยไม่นำปัจจัยของการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานอื่นๆ มาพิจารณา สำหรับผลการวิจัยจะคลอบคลุมในส่วนของเวลาที่ใช้ในแต่ละเส้นทาง ต้นทุนต่อ หน่วยในการขนส่ง รายได้ที่คาดว่าผู้ให้บริการขนส่งจะได้รับ โดยมีการเปรียบเทียบระหว่าง 2 เส้นทางดังกล่าว รวมไปถึงการสมมติสถานการณ์ ในกรณีที่มีการขนส่งสินค้าจากจุดสะพานเศรษฐกิจ