ในการศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปริมาณของสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพที่มีในขนุนพร้อมทั้งศึกษากิจกรรมการเป็นสารต้านอนุมูลอิสระของสารเหล่านั้นในขนุนที่ทาการคัดเลือก แล้วนาข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์สหสัมพันธ์ระหว่างกิจกรรมการเป็นสารต้านอนุมูลอิสระและสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพ โดยจากผลการสารวจและค้นคว้าเอกสารอ้างอิงต่างๆ ได้คัดเลือกขนุนจานวน 5 สายพันธุ์โดยจาแนกออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มสายพันธุ์การค้า โดยพิจารณาจากปริมาณผลผลิต ความนิยมของผู้บริโภค และราคา ได้แก่ พันธุ์ "ทองประเสริฐ" พันธุ์ "ทองสุดใจ" พันธุ์ "มาเลเซีย" และ พันธุ์ "เหรียญบาท" และกลุ่มสายพันธุ์พื้นเมือง โดยทาการสารวจในพื้นที่จังหวัดอุบลราชธานี โดยพิจารณาจากปริมาณการผลิต ความนิยมของผู้บริโภค คุณภาพการบริโภค ราคา และการดูแลรักษา จากการวิเคราะห์คุณภาพผลยวงพบว่าคุณภาพยวงที่ดีสอดคล้องกับราคาขายที่สูงที่ขายในปัจจุบัน โดยสายพันธุ์ขนุนที่มีคุณภาพผลยวงที่ดีที่สุดคือ พันธุ์ "ทองประเสริฐ" รองลงไปคือ พันธุ์ "มาเลเซีย" พันธุ์ "ทองสุดใจ" พันธุ์ "เหรียญบาท" และพันธุ์ "พื้นเมือง" และพบว่าพันธุ์ขนุนที่มีราคาขายที่สูงมีปริมาณของแข็งที่ละลายได้ต่า ในส่วนการวิเคราะห์ปริมาณสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพพบว่าขนุนทั้ง 5 สายพันธุ์พบว่าขนุนแต่ละสายพันธุ์มีปริมาณสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสาคัญ(P≤0.05) โดยมีปริมาณกรดแอสคอร์บิกระหว่าง 1-37 mg/100 g (ผลสด) ปริมาณสารประกอบฟีโนลิกทั้งหมดมีค่าในช่วง 3-20 mg GAE/100g (ผลสด) ปริมาณฟลาโวนอยด์ทั้งหมดมีค่าระหว่าง 14-28 mg of rutin equivalents/100 g (ผลสด) และปริมาณเบต้าแคโรทีนมีค่าในช่วง 1-21 μg/100 g (ผลสด) สาหรับผลการวิเคราะห์กิจกรรมของเอนไซม์ที่เกี่ยวข้องกับสารต้านอนุมูลอิสระพบว่าขนุนทั้ง 5 สายพันธุ์มีกิจกรรมของเอนไซม์ SOD ที่แตกต่างกัน(P≤0.05) โดยสายพันธุ์ที่มีกิจกรรมของเอนไซม์ SOD มากที่สุดคือ พันธุ์ "ทองสุดใจ" ซึ่งให้ผลตรงกันข้ามกับปริมาณสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพที่พบว่าพันธุ์ "ทองประเสริฐ" ที่มีปริมาณปริมาณสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพสูงที่สุด (P≤ 0.05) อย่างไรก็ตามการวิเคราะห์กิจกรรมของเอนไซม์ SOD นั้นพบว่ามีกิจกรรมการยับยั้งที่ไม่แตกต่างจากเอกสารอ้างอิงในพืชชนิดต่างๆ แต่พบว่าในขนุนทั้ง 5 สายพันธุ์มีกิจกรรมของเอนไซม์ CAT ที่ต่า และในการวิเคราะห์กิจกรรมการเป็นสารต้านอนุมูลอิสระโดยวิธี DPPH ซึ่งแสดงเป็นค่า IC50 และ AEAC และ วิธี FRAP พบว่าขนุนในแต่ละสายพันธุ์แสดงค่ากิจกรรมการเป็นสารต้านอนุมูลอิสระที่แตกต่างกันโดยพันธุ์ "มาเลเซีย" พันธุ์ "เหรียญบาท" และพันธุ์ "ทองประเสริฐ" มีกิจกรรมการเป็นสารต้านอนุมูลอิสระที่วัดโดยวิธี DPPH สูงกว่าพันธุ์ "พื้นเมือง" และพันธุ์ "ทองสุดใจ" และสาหรับการวิเคราะห์กิจกรรมการเป็นสารต้านอนุมูลอิสระโดยวิธี FRAP พบว่าขนุนพันธุ์ "ทองประเสริฐ" และพันธุ์ "พื้นเมือง" แสดงกิจกรรมที่สูงกว่าพันธุ์ "เหรียญบาท" พันธุ์ "มาเลเซีย" และพันธุ์ "ทองสุดใจ" ตามลาดับ และโดยพบความสัมพันธ์ของกิจกรรมการเป็นสารต้านอนุมูลอิสระของขนุนสายพันธุ์ "ทองประเสริฐ" กับสารประกอบฟีโนลิกทั้งหมด (R2 = 0.62, P-value = 0.03) สาหรับขนุนสายพันธุ์ "มาเลเซีย" พันธุ์ "ทองสุดใจ" และพันธุ์ "เหรียญบาท" พบว่ากิจกรรมการเป็นสารต้านอนุมูลอิสระสัมพันธ์กับกิจกรรมของเอนไซม์ SOD และ เอนไซม์ CAT โดยมีค่าความสัมพันธ์ที่สูง (R2>0.9, P-value <0.04) แต่สาหรับขนุนพันธุ์ "พื้นเมือง" นั้นไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างกิจกรรมการเป็นสารต้านอนุมูลอิสระ กับสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพ หรือกิจกรรมของเอนไซม์เลย The objectives of this research were to determine bioactive ingredients in Thai jackfruit and theirs antioxidant activities. A correlation between antioxidant activities and bioactive ingredients was analyzed using Pearson’s correlation coefficient. According to literature reviews and data survey, five varieties of jackfruit were selected into two groups: the commercial varieties which were Thongprasert, Thongsudjai, Malaysia, Reinbaht, and the indigenous variety which was obtained from local area in Warinchumrap, Ubon Ratchathani province. It was observed that a quality of jackfruit flesh related to a high value of market price. A good quality in terms of physical properties i.e. bulb weight, color index and dimension was Thongprasert variety followed by Malaysia, Thongsudjai, Reinbaht and the indigenous variety. Moreover, it was found that Thai jackfruit with high market potential contained low content of total soluble solid (oBrix). A flesh of jackfruit was further analyzed for bioactive ingredients and their antioxidant activities using CRD experimental design with three replications. It was found that different varieties of jackfruit contained different amount of bioactive ingredients(P≤0.05). Five varieties of Thai jackfruit contained 1-37 mg/100 g(fresh weight) of ascorbic acid, 3-20 mg GAE/100g of total phenolic compounds, 14-28 mg of rutin equivalents/100 g of total flavonoids and 1-21 μg/100 g of β-carotene content. Moreover, a variation of oxidation enzymes activity was observed among a variety(P≤0.05). The inhibition of SOD activity was found in Thongsudjai, meanwhile Thongprasert variety represented high content of bioactive ingredients. However, the inhibition of SOD activity of Thai jackfruit agreed with the literature reviews. On the other hand, CAT activity of Thai jackfruit was found in a low activity compared to the previous work. Furthermore, antioxidant activities were conducted using DPPH method and FRAP method. Malaysia, Reinbaht and Thongprasert varieties presented high antioxidant activities (DPPH method), while the lowest antioxidant activity were found in the indigenous variety and Thongsudjai. On the other hand, Thongprasert and indigenous varieties represented high antioxidant activity using FRAP method and followed by Reinbaht, Malaysia and Thongsudjai. A correlation between bioactive ingredients and antioxidant activity was observed in Thongprasert with R2 = 0.62 and P-value=0.03. Meanwhile, Malaysia, Thongsudjai and Reinbaht varieties presented high correlation between bioactive ingredients and antioxidant activity with R2>0.9 and P-value <0.04. However, correlation between bioactive ingredients and antioxidant activity of the indigenous variety was not observed.