วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การวิจัยครั้งนี้มุ่งศึกษาสภาพและปัญหาการบริหารโปรแกรมภาษาและวัฒนธรรมไทยของโรงเรียน นานาชาติในประเทศไทย ประชากรที่ใช้ คือ โรงเรียนนานาชาติที่เปิดทำการสอนตั้งแต่ อนุบาล 1 ถึง ชั้นปีที่ 12 ทั่วประเทศ จำนวน 46 โรง โดยมีผู้ให้ข้อมูล คือ ผู้บริหารโปรแกรมภาษาและวัฒนธรรมไทย จำนวน 46 คน และ ครูผู้สอนในโปรแกรมภาษาและวัฒนธรรมไทย จำนวน 205 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม การวิเคราะห์ข้อมูลทำโดยการแจกแจงความถี่และหาค่าร้อยละ ผลการวิจัยพบว่า 1) ด้านนโยบายและการวางแผนมีการกำหนดนโยบายสนับสนุนโปรแกรมภาษาและวัฒนธรรมไทยโดย ใช้หลักความสอดคล้องกับนโยบายการจัดการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ โดยเน้นพัฒนาผู้เรียนให้มี ความสามารถใช้ภาษาและวัฒนธรรมไทยในการสื่อสารในชีวิตประจำวันได้ มีการจัดวางแผนงานประจำปี โดย ศึกษาจากนโยบายและเกณฑ์มาตรฐานของสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษาสำหรับ โรงเรียนนานาชาติ 2) ด้านบุคลากรมีการวางแผนบุคลากร โดยพิจารณาจากกำลังคนที่มีอยู่ในปัจจุบันตามคุณวุฒิ ความสามารถและความถนัดของบุคลากรแต่ละคน มีเกณฑ์การสรรหาซึ่งพิจารณาจากบุคลากรภายนอกที่มี ความรู้ ความสามารถตรงสายงาน มีการพัฒนาบุคลากรในเรื่องเทคนิคการสอนทั่วไปและวิธีการสอนภาษาและ วัฒนธรรมไทยและส่งเสริมให้บุคลากรจากต่างวัฒนธรรมสามารถทำงานร่วมกันได้อย่างราบรื่น 3)ด้านหลักสูตรและการสอน มีการวิเคราะห์ทำความเข้าใจเกี่ยวกับหลักสูตร และจัดกิจกรรมเสริม หลักสูตรที่เน้นให้ความสำคัญที่เกี่ยวกับประเพณี วัฒนธรรมไทย มุ่งเน้นให้ครูผู้สอนสร้างเครื่องมือประเมินผลตาม จุดประสงค์การเรียนรู้ที่หลักสูตรกำหนดไว้ มีการสนับสนุนให้ครูผู้สอนผลิตสื่อการเรียนการสอนขึ้นใช้เอง ปัญหาใหญ่ๆที่พบ คือ ผู้ปกครองและผู้บริหารต่างชาติไม่เห็นความสำคัญและไม่สนับสนุนการเรียน ภาษาและวัฒนธรรมไทยเท่าที่ควร ไม่สามารถหาบุคลากรได้ตรงกับสายงาน และไม่สามารถให้สิ่งตอบแทนใน การทำงานได้เท่าเทียมกันระหว่างครูไทยกับครูต่างชาติ ผู้บริหารมีภาระงานมากทำให้ไม่มีเวลาศึกษาวิเคราะห์ และทำความเข้าใจเกี่ยวกับหลักสูตร นักเรียนมีพื้นฐานความรู้ทางภาษาไทยแตกต่างกันมากทำให้เกิดความ ยุ่งยากในการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนและการวัดประเมินผล สื่อที่ใช้ในการสอนภาษาและวัฒนธรรมไทยไม่ เหมาะสมกับบริบทของโรงเรียนนานาชาติ