วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง แบบกลุ่มเดียววัดซ้ำ มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาผลของโปรแกรมการสอนแนะเพื่อป้องกันภาวะสับสนฉับพลันต่อพฤติกรรมการปฏิบัติของพยาบาลและการเกิดภาวะสับสนฉับพลันในผู้สูงอายุที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล ประชากร คือ พยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานอยู่ในแผนก อายุรกรรม โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ จำนวน 17 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินพฤติกรรมการปฏิบัติของพยาบาลเพื่อป้องกันภาวะสับสนฉับพลัน แบบบันทึกจำนวนครั้งของการเกิดภาวะสับสนฉับพลันในผู้สูงอายุ 2) เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง ได้แก่ โปรแกรมการสอนแนะเพื่อป้องกันภาวะสับสนฉับพลันในผู้สูงอายุ แบบสังเกตการปฏิบัติของพยาบาลตามการปฏิบัติจริง แบบประเมินผู้สอนแนะ และแบบวัดความรู้เรื่องภาวะสับสนฉับพลันในผู้สูงอายุ เครื่องมือทั้งหมดผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่าน ได้ค่าดัชนีความตรงตามเนื้อหาเท่ากับ 1.0 ตรวจสอบความเที่ยงโดยแบบประเมินพฤติกรรมการปฏิบัติของพยาบาลเพื่อป้องกันภาวะสับสนฉับพลันในผู้สูงอายุใช้สูตรสัมประสิทธ์แอลฟาของครอนบาคได้ค่าความเที่ยงเท่ากับ .79 แบบวัดความรู้เรื่องการปฏิบัติเพื่อป้องกันภาวะสับสนฉับพลันในผู้สูงอายุใช้สูตร KR-20 ได้ค่าความเที่ยงเท่ากับ .99 วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำ (Repeated Measures ANOVA) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. พฤติกรรมการปฏิบัติของพยาบาลเพื่อป้องกันภาวะสับสนฉับพลัน หลังได้รับโปรแกรมการสอนแนะทันทีและหลังได้รับโปรแกรมการสอนแนะ 1 เดือน ดีกว่าก่อนได้รับโปรแกรมการสอนแนะอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. พฤติกรรมการปฏิบัติของพยาบาลเพื่อป้องกันภาวะสับสนฉับพลัน หลังได้รับโปรแกรมการสอนแนะทันทีและหลังได้รับโปรแกรมการสอนแนะ 1 เดือน ไม่แตกต่างกัน 3. จำนวนครั้งของการเกิดภาวะสับสนฉับพลันในผู้สูงอายุก่อนได้รับโปรแกรมการสอนแนะเท่ากับ 1 ครั้ง หลังได้รับโปรแกรมการสอนแนะทันทีและหลังได้รับโปรแกรม 1 เดือน ไม่พบการเกิดภาวะสับสนฉับพลัน