วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความชุกและปัจจัยทางจิตสังคมที่เกี่ยวข้องกับการเกิดภาวะซึมเศร้าในนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ในเขตกรุงเทพมหานคร ปีการศึกษา 2551 กลุ่มตัวอย่างจำนวน 1,700 คน จาก 10 โรงเรียนที่สุ่มมาด้วยวิธีการสุ่มแบบแบ่งชั้น มีอายุระหว่าง 15 -19 ปี อายุเฉลี่ย 16.6 ปี อัตราส่วนของหญิง : ชาย = 2 : 1 โดยการใช้แบบวัดอาการซึมเศร้า CES-D (Center for Epidemiologic Studies-Depression scale ) ฉบับภาษาไทย ระหว่างเดือนพฤศจิกายน 2551 – เดือนกุมภาพันธ์ 2552 ผลการวิจัยพบว่า 1. ความชุกของภาวะซึมเศร้าในนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย เมื่อใช้จุดตัดคะแนน > 22 เท่ากับร้อยละ 17.4 2. ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ .01 ได้แก่ ปัจจัยด้านอายุ ผลการเรียน สถานภาพสมรสของบิดามารดา ปัญหาการเงินในครอบครัว ความสัมพันธ์ระหว่างนักเรียนกับบิดามารดา ปัญหาสุขภาพจิตของบิดามารดา เหตุการณ์สูญเสียในชีวิต ความสัมพันธ์ระหว่างนักเรียนกับพี่น้อง ความสัมพันธ์ระหว่างนักเรียนกับเพื่อน ลักษณะการเลี้ยงดู ความรู้สึกต่อครอบครัว การรักเพศเดียวกัน และการผิดหวังจากความรัก 3. การวิเคราะห์ความถดถอยลอจิสติก พบว่าปัจจัยทำนายการเกิดภาวะซึมเศร้า ได้แก่ ผลการเรียนที่ต่ำกว่า 2 ความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับมารดา มารดามีปัญหาสุขภาพจิต มีเหตุการณ์สูญเสีย ความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับเพื่อน ปัญหาการเงินในครอบครัว และลักษณะการเลี้ยงดูที่ไม่เหมาะสม (p<0.05)