งานวิจัยชิ้นนี้ศึกษาและวิเคราะห์นโยบายการเงินของไทยภายใต้นโยบายการเงินแบบการกำหนด เป้าหมายเงินเฟ้อ (Inflation Targeting) นโยบายการเงินดังกล่าวถือได้ว่าเป็นกรอบแนวคิดใหม่สำหรับ ประเทศไทย ดังนั้นในระยะเริ่มแรกของการดำเนินนโยบายสาธารณชนจึงต้องใช้เวลาในการรับรู้ (Perceive) ในประเด็นต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง การเรียนรู้จะเป็นแนวทางในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมทางเศรษฐกิจของ สาธารณชน เช่นการบริโภค การออม หรือ การลงทุน ดังนั้นงานวิจัยชิ้นนี้จึงจะศึกษาและวิเคราะห์การกำหนด อัตราดอกเบี้ยนโยบายของไทย โดยพิจารณาตัวแปรทางเศรษฐกิจมหภาคตามสมการนโยบายการเงินแบบ Taylor เบื้องต้น (Simple Taylor Rule) และสมการนโยบายการเงินแบบ Taylor ประยุกต์ (Augmented Taylor Rule) ที่พิจารณา อัตราแลกเปลี่ยน และ/หรือ อัตราดอกเบี้ยของช่วงเวลาก่อนหน้า และที่สำคัญ งานวิจัยจะประยุกต์ใช้แนวคิด ‘การเรียนรู้แบบปรับตัว’ (Adaptive Learning) กับสมการนโยบายการเงิน แบบ Taylor การศึกษาพบว่า ธปท. มุ่งเป้าไปในการรักษาเสถียรภาพของอัตราเงินเฟ้อพื้นฐานไม่ใช่อัตราเงินเฟ้อ ทั่วไป ซึ่งเป็นไปตามกรอบการดำเนินนโยบายที่ประกาศไว้ต่อสาธารณชน และการดำเนินนโยบายการเงิน เป็นไปในลักษณะการกำหนดเป้าหมายเงินเฟ้อแบบยืดหยุ่น (Flexible Inflation Targeting) เพื่อรักษา เสถียรภาพของอัตราเงินเฟ้อพื้นฐานและดูแลการขยายตัวของเศรษฐกิจ และที่สำคัญอัตราแลกเปลี่ยน (อัตรา แลกเปลี่ยนที่เป็นตัวเงินหรืออัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริง) มีบทบาทในการกำหนดอัตราดอกเบี้ยนโยบาย ซึ่งข้อ ค้นพบนี้สอดคล้องกับงานวิจัยในประเทศกลุ่มตลาดเกิดใหม่ นอกจากนี้การดำเนินนโยบายการเงินของ ธปท. เพื่อรักษาเสถียรภาพของระบบเศรษฐกิจนั้นยัง สอดคล้องกับ Taylor Principle กล่าวคือ ธปท.ขึ้นอัตราดอกเบี้ยนโยบายประมาณร้อยละ 1.332 เมื่อ คาดการณ์อัตราเงินเฟ้อพื้นฐานในระยะยาวมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นร้อยละ 1 ซึ่งมีผลทำให้อัตราดอกเบี้ยที่แท้จริง เพิ่มขึ้น การเพิ่มขึ้นของอัตราดอกเบี้ยที่แท้จริงนี้จะช่วยชะลอกิจกรรมทางเศรษฐกิจและช่วยลดแรงกดดันด้าน เงินเฟ้อ (Inflationary Pressure) ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต และเมื่อพิจารณาการตอบสนองต่อการขยายตัวทาง เศรษฐกิจ พบว่า ธปท.ขึ้นอัตราดอกเบี้ยนโยบายประมาณร้อยละ 0.257 เมื่อคาดการณ์ว่าช่องว่างผลผลิตใน ระยะยาวจะเพิ่มขึ้นร้อยละ 1 ซึ่งก็จะทำให้อัตราดอกเบี้ยที่แท้จริงเพิ่มขึ้นและจะช่วยชะลอกิจกรรมทาง เศรษฐกิจและลดแรงกดดันด้านเงินเฟ้อเช่นกัน กล่าวโดยสรุปคือ ธปท.มุ่งรักษาอัตราเงินเฟ้อพื้นฐานและ ดำเนินนโยบายแบบ “Leaning against the Wind” เพื่อรักษาเสถียรภาพระบบของเศรษฐกิจ This research analyzes monetary policy under an inflation targeting framework in Thailand. The framework is quite new when it was first implemented. Thus, the public have to perceive this new policy framework. A learning process will help them in adjusting their economic behavior such as consumption, saving, or investment. This research then applies the ‘adaptive learning’ framework to analyze policy rate setting in Thailand. Specifically, this research analyzes both a simple Taylor rule and an augmented Taylor rule under adaptive learning. The study finds that the Bank of Thailand (BOT) has stabilized core (CPI) inflation rather than headline (CPI) inflation, as the BOT has committed to the public. Also, the BOT has implemented the flexible inflation targeting approach by stabilizing both core (CPI) inflation and output. Importantly, an exchange rate (nominal or real exchange rates) comes to play a role in policy rate setting, which is consistent with empirical findings of emerging market economies. Moreover, the BOT monetary policy implementation is consistent with the Taylor principle. The BOT raises the policy rate by 1.332% (0.257%) in response to a 1% increase in long-run expected core (CPI) inflation (a 1% increase in the output gap). As a result, the real interest rate increases so that an inflationary pressure is lessen. In sum, the BOT targets the core inflation and conducts monetary policy in a “Leaning against the Wind” style to stabilize the Thai economy.