วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550

การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ ช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความเครียดในลูกวัยรุ่นของผู้ป่วยโรคจิตเภท, วิธีการจัดการกับปัญหา และปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับระดับความเครียดในลูกวัยรุ่นของผู้ป่วยโรคจิตเภทที่มารับการรักษาที่แผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ และโรงพยาบาลศรีธัญญา จำนวน 68 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบวัดความเครียดสวนปรุง (Suanprung Stress Test-20) และแบบสอบถามวิธีที่วัยรุ่นจัดการกับปัญหา A-Cope (The Adolescent Coping Orientation for Problem Experience) ฉบับภาษาไทย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา Independence t-test, One-way ANOVA และ Multiple linear Regression analysis ตามความเหมาะสม ผลการศึกษาพบว่า ลูกวัยรุ่นของผู้ป่วยโรคจิตเภทส่วนใหญ่มีความเครียดในระดับปานกลาง (ร้อยละ 55.9) และส่วนใหญ่ใช้การดูโทรทัศน์เป็นวิธีจัดการกับปัญหาบ่อยที่สุด (ร้อยละ 82.3) ใช้วิธีการไปหาผู้เชี่ยวชาญในการให้คำปรึกษา และการสูบบุหรี่เป็นวิธีจัดการกับปัญหาน้อยที่สุด (อย่างละร้อยละ 94.1) ปัจจัยด้านข้อมูลทั่วไปที่เกี่ยวข้องกับระดับความเครียดของลูกวัยรุ่นของผู้ป่วยโรคจิตเภท ได้แก่ เพศ ระดับการศึกษา จำนวนสมาชิกในครอบครัว โรคประจำตัวทางกายของแม่ ระดับการศึกษาของพ่อ อาชีพของพ่อ การทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อน ส่วนปัจจัยด้านวิธีจัดการกับปัญหาที่เกี่ยวข้องกับระดับความเครียด ได้แก่ การมีอารมณ์ขัน การพูดแต่สิ่งดีๆ กับผู้อื่นการใช้ยาที่ได้รับจากแพทย์ การเรียนให้มากขึ้นและทำงานให้หนักขึ้น และการร้องไห้ ผลการศึกษานี้สามารถนำไปใช้ในการส่งเสริมสุขภาพจิตของวัยรุ่นที่มีบิดามารดาป่วยเป็นโรคทางจิต