วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2529

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลการฝึกทักษะการส่งลูกสองมือล่าง ก่อนและหลังการฝึกทักษะการแตะชูลูก ผลการฝึกทักษะการส่งลูกสองมือล่างและการฝึกทักษะการแตะชูลูกในเวลาที่เท่ากันและไม่เท่ากัน และสัมฤทธิผลของการฝึกทักษะการส่งลูกสองมือล่าง ก่อนและหลังการฝึกทักษะการแตะชูลูก ด้วยเวลาที่เท่ากันและไม่เท่ากัน ตัวอย่างประชากร เป็นนักเรียนชายชั้นมัธยมศึกษาปี่ที่ 3 รวม 120 คน แบ่งออกเป็น 6 กลุ่ม ๆ ละ 20 คน โดยแต่ละกลุ่มมีความสามารถทางกีฬาวอลเลย์บอล และความสามารถในการเรียนรู้ทักษะกลไกทั่วไปของแมคคลอยใกล้เคียงกัน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นแบบฝึก 6 แบบ และแบสอบทักษะการส่งลูกสองมือล่างกับการแตะชูลูก การวบรวมข้อมูล ให้นักเรียนแต่ละกลุ่มฝึกการส่งลูกวอลเลย์บอลตามโปรแกรมการฝึกซึ่งมีอยู่ 6 แบบ เมื่อครบ 24 ชั่วโมงแล้วทดสอบความสามารในการส่งลูกวอลเลย์บอล โดยใช้แบบทดสอบทักษะการส่งลูกสองมือล่างกับการแตะชูลูก นำคะแนนที่ได้จากการสอบมาแปลงเป็นคะแนนมาตรฐาน (T-Score) รวมคะแนนมาตรฐานของแต่ละคนหารด้วย 2 เพื่อหาคะแนนมาตรฐานเฉลี่ย แล้วนำข้อมูลที่ได้รับมาวิเคราะห์หามัชฌมเลขคณิตและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างมัชฌิมเลขคณิต และวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทางของกลุ่มต่าง ๆ ทั้ง 6 กลุ่ม ผลการวิจัยปรากฏว่า ความสามารถในการส่งลูกวอลเลย์บอลของกลุ่มที่ 1 (เริ่มการส่งลูกสองมือล่าง 12 ชั่วโมง ต่อด้วยการแตะชูลูก 12 ชั่วโมง) กับกลุ่มที่ 2 (เริ่มการแตะชูลูก 12 ชั่วโมง ต่อด้วยการส่งลูกสองมือล่าง 12 ชั่วโมง) ไม่แตกต่างกันที่ระดับความมีนัยสำคัญ .05 ความสามารถในการส่งลูกวอลเลย์บอลของกลุ่มที่ 3 (เริ่มการส่งลูกสองมือล่าง 8 ชัวโมง ต่อด้วยการแตะชูลูก 16 ชั่วโมง), กลุ่มที่ 4 (เริ่มการแตะชูลูก 8 ชั่วโมง ต่อด้วยการส่งลูกสองมือล่าง 16 ชั่วโมง), กลุ่มที่ 5 (เริ่มการส่งลูกสองมือล่าง 16 ชั่วโมง ต่อด้วยการแตะชูลูก 8 ชั่วโมง) และกลุ่มที่ 6 (เริ่มการแตะชูลูก 16 ชั่วโมง ต่อด้วยการส่งลูกสองมือล่าง 8 ชั่วโมง) ไม่แตกต่างกันที่ระดับความมีนัยสำคัญ .05 ความสามารถในการส่งลูกวอลเลย์บอลของกลุ่มที่ 1, กลุ่มที่ 2, กลุ่มที่ 3, กลุ่มที่ 4, กลุ่มที่ 5,และกลุ่มที่ 6 ไม่แตกต่างกันที่ระดับความมีนัยสำคัญ .05