วิทยานิพนธ์ (ค.ม.) -- จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2517

การวิจัยครั้งนี้มุ่งศึกษาความคงอยู่ของการรู้หนังสือของผู้จบการศึกษาจากโครงการแก้ไขการไม่รู้หนังสือแบบเบ็ดเสร็จไปแล้วเป็นเวลา 3 ปี เปรียบเทียบกับความคงอยู่ของการรู้หนังสือของผู้จบชั้นประถมปีที่ 4 และศึกษาว่าที่อ่านหนังสือพิมพ์ประจำหมู่บ้านจะมีอิทธิพลต่อความคงอยู่ของการรู้หนังสือของผู้จบการศึกาจากโครงการแก้ไขการไม่รู้หนังสือแบบเบ็ดเสร็จและผู้จบชั้นประถมปีที่ 4 หรือไม่ ตัวอย่างประชากรคือ ผู้จบการศึกษาจากโครงการแก้ไขการไม่รู้หนังสือแบบเบ็ดเสร็จจังหวัดลำปาและจังหวัดแพร่ ปีการศึกษษ 2514 จำนวน 140 คน และผู้จบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดลำปางและจังหวัดแพร่ ปีการศึกษา 2514 จำนวน 140 คน รวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบวิชาเลขคณิตและภาษาไทยที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ซึ่งมีสัมประสิทธิ์แห่งความเที่ยง (Reliability Coefficient) เป็น 0.74 และ 0.85 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ยร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวเคราะหืความแปรปรวนแบบมี 3 ตัวประกอบ (2x2x2 Factorial Design) คือประเภทการศึกษา การมีที่อ่านหนังสือพิมพ์และ วิชาตามลำดับ ผลการวิจัยปรากฏว่า ผู้จบการศึกษาจากโครงการมีความคงอยู่ของการรู้หนังสือต่ำกว่าผู้จบชันประถมปีที่ 4 อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 ผู้จบการศึกษาของโครงการและผู้จบชั้นประถมปีที่ 4 ที่อยู่ในถิ่นที่มีที่อ่านหนังสือพิมพ์ประจำหมู่บ้านมีความคงอยู่ของการรู้หนังสือสูงกว่าผู้อยู่ในถินที่ไม่มีที่อ่านหนังสือพิมพ์ประจำหมู่บ้าน อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .001 นั่นคือที่อ่านหนังือพิมพ์ประจำหมู่บ้านมีผลทำให้ความคงอยู่ของการรู้หนังสือของผู้จบการศึกษาจากโครงการและผู้จบชั้นประถมปีที่ 4 สูงขึ้น