วิทยานิพนธ์ (บช.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2524

ปัจจุบันการตรวจสอบภายในได้มีบทบาทสำคัญมากขึ้นต่อฝ่ายบริหาร ไม่ว่าจะเป็นในภาครัฐบาลหรือภาคเอกชน เนื่องจากโครงสร้างของหน่วยงานของรัฐหรือกิจการของเอกชนได้ขยายตัวและเพิ่มความสลับซับซ้อนขึ้นตามลำดับ ผู้บริหารจึงไม่สามารถควบคุมการปฏิบัติงานในด้านต่าง ๆ ได้อย่างทั่วถึง ผู้ตรวจสอบภายในจึงเป็นเครื่องมือที่สำคัญของฝ่ายบริหารในการตรวจสอบมาตรการทางการควบคุมด้านต่าง ๆ ให้มีประสิทธิภาพ วิทยานิพนธ์เรื่องนี้ได้ศึกษาเปรียบเทียบการตรวจสอบภายในของส่วนราชการในภาคกลาง ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2505-2519 และหลังปี พ.ศ. 2519 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงการปรับปรุงระเบียบ ข้อบังคับเกี่ยวกับการตรวจสอบภายในของส่วนราชการ ในช่วงเวลาดังกล่าว และการปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับที่กำหนดไว้มีเพียงใดรวมถึงการตรวจสอบภายในของส่วนราชการได้อำนวยประโยชน์ให้ส่วนราชการนั้น และสำนักงานตรวจเงินแผ่นดินเท่าที่ควรหรือไม่ ผลจากการศึกษาปรากฏว่า การตรวจสอบภายในของส่วนราชการในปัจจุบัน ได้มีการปรับปรุงระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการตรวจสอบภายใน เพื่อส่งเสริมให้ผู้ตรวจสอบภายในสามารถปฏิบัติงานได้อย่างมีประสิทธิผลยิ่งขึ้น แต่อย่างไรก็ดี การตรวจสอบภายในของส่วนราชการก็ยังคงมีขอบเขตจำกัดเฉพาะการตรวจสอบทางด้านการเงินเท่านั้น และจากการสำรวจข้อมูลเกี่ยวกับการตรวจสอบภายในของส่วนราชการในภาคกลาง ปรากฏว่าผู้ตรวจสอบภายในยังปฏิบัติงานไม่มีประสิทธิผลเท่าที่ควร เนื่องจากสาเหตุสำคัญ ๆ ดังนี้คืออัตรากำลังผู้ตรวจสอบภายในไม่เพียงพอ ขาดความรู้ความชำนาญในด้านการตรวจสอบและขาดความเป็นอิสระในการปฏิบัติงาน ฯลฯ จึงเป็นผลให้การตรวจสอบภายในของส่วนราชการ การไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ต่อส่วนราชการและสำนักงานตรวจเงินแผ่นดินในฐานะผู้ตรวจสอบภายนอกเท่าที่ควร