วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2529

วัตถุประสงค์ของการวิจัย การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการนำเสนอ ความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ และระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนที่มีต่อสัมฤทธิผลทางการเรียนวิชากลุ่มการงานและพื้นฐานอาชีพของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 วิธีดำเนินการวิจัย กลุ่มตัวอย่างประชากร เป็นนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ประจำปีการศึกษา 2528 ของโรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฝ่ายประถม จำนวน 262 คน นำมาจัดแบ่งกลุ่มตามระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 3 กลุ่ม คือ สูง กลาง และต่ำ แล้วคัดเลือกไว้เฉพาะผู้ที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงและต่ำได้จำนวน 154 คน นำตัวอย่างประชากรที่คัดเลือกได้ไปทดสอบวัดสมรรถภาพด้านความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ แล้วจัดแบ่งเป็นกลุ่มทดลอง จำนวน 2 กลุ่ม ๆ ละ 77 คน นำประชากรทั้ง 2 กลุ่มมาทดลองกับบทเรียนแบบโปรแกรม 2 เรื่อง คืองานประดิษฐ์เศษวัสดุเหลือใช้และงานไม้ โดยให้บทเรียนทั้งสองมีรูปแบบการสอน 2 รูปแบบ ให้กลุ่มประชากรกลุ่มที่ 1 เรียนบทเรียนเรื่องงานประดิษฐ์เศษวัสดุเหลือใช้แล้วมีการฝึกหัดโดยมีตัวอย่าง และเรียนบทเรียนเรื่องงานไม้ซึ่งมีการฝึกหัดโดยไม่มีตัวอย่าง ส่วนประชากรกลุ่มที่ 2 เรียนบทเรียนเรื่อง งานประดิษฐ์เศษวัสดุเหลือใช้แล้วมีการฝึกหัดโดยไม่มีตัวอย่างและเรียนบทเรียนเรื่องงานไม้ซึ่งมีการฝึกหัดโดยมีตัวอย่าง นำคะแนนที่ได้จากการประเมินผลงานของทั้งสองกลุ่มมาวิเคราะห์โดยใช้การวิเคราะห์ความแปรปรวน 3 ทาง ผลการวิจัยพบว่า 1. มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการนำเสนอ ระดับความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ และระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในด้านสัมฤทธิผลทางการเรียนงานประดิษฐ์เศษวัสดุเหลือใช้ของนักเรียนอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01 2. ไม่มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการนำเสนอ และระดับความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ในด้านสัมฤทธิผลทางการเรียนงานประดิษฐ์เศษวัสดุเหลือใช้ของนักเรียน 3. ไม่มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการนำเสนอ และระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในด้านสัมฤทธิผลทางการเรียนงานประดิษฐ์เศษวัสดุเหลือใช้ของนักเรียน 4. มีความแตกต่างในด้านสัมฤทธิผลทางการเรียนงานประดิษฐ์เศษวัสดุเหลือใช้ระหว่างกลุ่มนักเรียนที่สอนโดยใช้รูปแบบการนำเสนอที่มีตัวอย่างกับกลุ่มนักเรียนที่สอนโดยใช้รูปแบบการนำเสนอที่ไม่มีตัวอย่างอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01 5. ไม่มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการนำเสนอ ระดับความคิดริเริ่มสร้างสรรค์และระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในด้านสัมฤทธิผลทางการเรียนงานไม้ของนักเรียน 6. ไม่มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการนำเสนอและระดับความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ในด้านสัมฤทธิผลทางการเรียนงานไม้ของนักเรียน 7. มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการนำเสนอ และระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในด้านสัมฤทธิผลทางการเรียนงานไม้ของนักเรียนอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 8. มีความแตกต่างในด้านสัมฤทธิผลทางการเรียนงานไม้ระหว่างกลุ่มนักเรียนที่สอน โดยใช้รูปแบบการนำเสนอที่มีตัวอย่างกับกลุ่มนักเรียนที่สอนโดยใช้รูปแบบการนำเสนอที่ไม่มีตัวอย่างอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01