วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2529

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ดังนี้คือ 1. เพื่อศึกษา และวิเคราะห์ปฏิสัมพันธ์ทางวาจาระหว่างนิสิตฝึกสอนกับนักเรียนในการเรียนการสอนคณิตศาสตร์ ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น 2. เพื่อเปรียบเทียบอัตราส่วนต่างๆ ของปฏิสัมพันธ์ทางวาจาในการเรียนการสอนคณิตศาสตร์ระหว่างระดับชั้นเรียน ตัวอย่างประชากรเป็นนิสิตฝึกสอน คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งฝึกสอนวิชาคณิตศาสตร์ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น จำนวน 17 คน และนักเรียนจำนวน 17 ห้องเรียน ผู้วิจัยเป็นผู้สังเกตปฏิสัมพันธ์ทางวาจาระหว่างนิสิตฝึกสอนกับนักเรียนโดยใช้แบบวิเคราะห์ที่ได้ดัดแปลงมาจากแบบวิเคราะห์ปฏิสัมพันธ์ทางวาจาของ เนด เอ แฟลนเดอร์ส วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าร้อยละ และทดสอบความแตกต่างของอัตราส่วนต่างๆ ด้วยวิธีทดสอบของ แมน-วิทนี ( The Mann-Whitney Test ) ข้อค้นพบ 1. ในการศึกษาและวิเคราะห์ปฏิสัมพันธ์ทางวาจาระหว่างนิสิตฝึกสอนและนักเรียนในการเรียนการสอนคณิตศาสตร์ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นโดยการหาค่าร้อยละ ค้นพบดังนี้ 1.1 นิสิตฝึกสอนใช้เวลาพูดทั้งหมดร้อยละ 44.51 โดยใช้เวลามากที่สุดในการบรรยายร้อยละ 25.49 และใช้พูดน้อยที่สุดในการยอมรับความรู้สึกของนักเรียน ร้อยละ 0.06 1.2 นักเรียนใช้เวลาพูดทั้งหมด ร้อยละ 18.15 โดยใช้เวลามากที่สุดในการตอบคำถามเป็นหมู่ ร้อยละ 13.06 และใช้เวลาน้อยที่สุดในการพูดริเริ่ม ร้อยละ 2.31 1.3 เวลาของความเงียบ และความวุ่นวายสับสนคิดเป็นร้อยละ 34.74 และ 2.60 ตามลำดับ 2. ในการเปรียบเทียบอัตราส่วนต่างๆ ของปฏิสัมพันธ์ทางวาจาในการเรียนการสอนคณิตศาสตร์ระหว่างระดับชั้นเรียน สรุปได้ดังนี้ 2.1 อัตราส่วนระหว่างการที่นักเรียนพูดเป็นรายบุคคลกับการที่นักเรียนพูดเป็นหมู่ในระดับชั้นที่ต่างกันนั้น แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 2.2 อัตราส่วนต่างๆ ต่อไปนี้ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ในระดับชั้นที่ต่างกัน ก. อัตราส่วนระหว่างการใช้เวลาพูดของนิสิตฝึกสอนกับการใช้เวลาพูดของนักเรียน ข. อัตราส่วนระหว่างการกระตุ้นพฤติกรรมนักเรียนกับการควบคุมพฤติกรรมนักเรียน ค. อัตราส่วนระหว่างเวลาที่นักเรียนพูดริเริ่มกับเวลาที่นักเรียนพูดทั้งหมด ง. อัตราส่วนระหว่างการใช้เวลาบรรยายกับการใช้เวลาพูดทั้งหมดของนิสิตฝึกสอน จ. อัตราส่วนระหว่างการใช้อิทธิพลทางอ้อมกับการใช้อิทธิพลทางตรงของนิสิตฝึกสอน