วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2529

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สามในโรงเรียนรัฐบาลและโรงเรียนเอกชนในเขตกรุงเทพมหานครและเพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปี่ที่สามทั้งสองกลุ่ม ตัวอย่างประชากรในการวิจัยครั้งนี้ประกอบด้วยนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สามในเขตกรุงเทพมหานคร จากโรงเรียนรัฐบาลจำนวน 180 คน และโรงเรียนเอกชนจำนวน 180 คน ซึ่งได้มาโดยวิธีการสุ่มแบ่งชั้นตามขนาดของโรงเรียน คือโรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษ ขนาดใหญ่ และขนาดกลาง เป็นโรงเรียนเอกชน 6 โรง โรงเรียนรัฐบาล 6 โรง รวมทั้งสิ้น 12 โรง และในแต่ละโรงเรียนสุ่มนักเรียนมา 1 ห้องๆ ละ 30 คน รวม 360 คน เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูลในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ แบบสอบวัดความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น แบบสอบนี้ประกอบด้วยแบบสอบทักษะฟัง – พูด อ่าน และเขียน และได้ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหา ความถูกต้องทางภาษาจากผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่าน หลังจากปรับปรุงแล้วได้ทดลองใช้กับนักเรียนชั้นมัธยมปีที่สาม 2 ครั้ง เพื่อหาค่าความยากง่าย ค่าอำนาจจำแนกและค่าความเที่ยงของแบบสอบ จากนั้นนำแบบสอบทักษะ ฟัง-พูด และอ่านที่มีค่าความเที่ยงเท่า 0.90 และแบบสอบทักษะเขียนเท่ากับ 0.76 ไปใช้กับกลุ่มตัวอย่างประชากรที่สุ่มไว้ นำข้อมูลที่ได้นำมาวิเคราะห์ทางสถิติโดยหาค่ามัชฌิมเลขคณิต ค่ามัชฌิมเลขคณิตคิดเป็นร้อยละของคะแนนเต็ม ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบค่าที่ (t-test) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. นักเรียนโรงเรียนรัฐบาลและโรงเรียนเอกชนที่เป็นกลุ่มตัวอย่างประชากร ได้ค่ามัชฌิมเลขคณิตของความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารรวมทุกทักษะสูงกว่าครึ่งหนึ่งของคะแนนเต็ม และเมื่อพิจารณาในแต่ละทักษะพบว่าค่ามัชฌิมเลขคณิตของนักเรียนทั้งสองกลุ่มสูงกว่าครึ่งหนึ่งของคะแนนเต็มด้วย และนักเรียนโรงเรียนรัฐบาลที่เป็นกลุ่มตัวอย่างประชากรได้คะแนนสูงสุดในทักษะเขียน รองลงมาคือทักษะ ฟัง-พูด และทักษะอ่านตามลำดับ แต่นักเรียนโรงเรียนเอกชนได้คะแนนสูงสุดในทักษะอ่าน รองลงมาคือทักษะเขียนและทักษะ ฟัง-พูด ตามลำดับ 2.ในการเปรียบเทียบความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สามระหว่างโรงเรียนรัฐบาลและโรงเรียนเอกชนในเขตกรุงเทพมหานครพบว่า ค่ามัชฌิมเลขคณิตรวมทุกทักษะและในทักษะ ฟัง-พูด และทักษะเขียนของนักเรียนทั้งสองกลุ่มแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ แต่ค่ามัชฌิมเลขคณิตทักษะอ่านของทั้งสองกลุ่มไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติจึงไม่เป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้