วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2523

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความเข้าใจการใช้เครื่องหมายวรรคตอน ตัวนำอนุประโยค และปริบท กับความสามารถในการอ่านเอาความผู้วิจัยได้สร้างแบบสอบ 2 ฉบับ ฉบับที่ 1 ประกอบด้วยแบบสอบวัดความเข้าใจการใช้เครื่องหมายวรรคตอน ตัวนำอนุประโยค และปริบท ฉบับที่ 2 เป็นแบบสอบวัดความสามารถในการอ่านเอาความ แบบสอบทั้ง 2 ฉบับนี้ได้รับการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 10 ท่าน และการวิเคราะห์เพื่อหาค่าความเที่ยง ประชากรที่ใช้ในการทดสอบเป็นนักศึกษาวิชาเอกภาษาอังกฤษ ระดับประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูงในวิทยาลัยครูส่วนกลาง 5 แห่ง จำนวน 179 คน นำผลที่ได้จากการทดสอบมาวิเคราะห์หาค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณ และค่าสัมประสิทธิ์การทำนาย ผลของการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. คะแนนเฉลี่ยของนักศึกษาจากการทำแบบสอบทั้ง 2 ฉบับ ซึ่งฉบับแรกประกอบด้วยแบบสอบความเข้าใจการใช้เครื่องหมายวรรคตอน ตัวนำอนุประโยค ปริบท คิดเป็นร้อยละ 42.61, 48.85, และ 51.98 ตามลำดับ และจากการทำแบบสอบฉบับที่ 2 คือแบบสอบความสามารถในการอ่านเอาความ คิดเป็นร้อยละ 43.34 2 . ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของคะแนนความเข้าใจการใช้เครื่องหมายวรรคตอน ตัวนำอนุประโยค และปริบท กับความสามารถในการอ่านเอาความ มีนัยสำคัญที่ระดับ .001 3. ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณของคะแนนความเข้าใจการใช้เครื่องหมายวรรคตอนตอน ตัวนำอนุประโยคและ ปริบทร่วมกัน กับคะแนนความสามารถในการอ่านเอาความ มีนัยสำคัญที่ระดับ .001 4. คะแนนความเข้าใจการใช้ตัวนำอนุประโยคสามารถทำนายผลสัมฤทธิ์ในการอ่านเอาความได้