วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษานวนิยายของแก้วเก้าที่ปรากฏอิทธิพลจากวรรณคดีไทยและวรรณกรรมพื้นบ้าน ตลอดจนกลวิธีที่แก้วเก้าใช้ในการนำวรรณคดีเหล่านั้นมาสร้างสรรค์นวนิยายรวมทั้งสิ้น ๑๓ เรื่อง ได้แก่ แก้วราหู นางทิพย์ มนตรา หนุ่มทิพย์ นาคราช เรือนมยุรา อมตะ เรือนนพเก้า ดอกแก้วการะบุหนิง ปลายเทียน พิมมาลา ทางเทวดา และ เทวาวาด ผลการวิจัยสรุปได้ว่า นวนิยายของแก้วเก้ามีลักษณะเป็นจินตนิยายที่ผสมผสานกับเหตุการณ์ในโลกปัจจุบันอย่างกลมกลืน แก้วเก้าไม่ได้นำวรรณคดีไทยหรือวรรณกรรมพื้นบ้านมาเล่าใหม่ แต่ได้นำเค้าเรื่องจากวรรณคดีเหล่านั้น มาสร้างโครงเรื่องใหม่ เช่น เรือนนพเก้า อาศัยเค้าจากกากีกลอนสุภาพ พิมมาลา อาศัยเค้าจากอิลราชคำฉันท์ และทางเทวดา อาศัยเค้าจาก บทละครเรื่องสังข์ทอง ชาดกล้านนาไทยเรื่องก่ำกาดำและกลอนอ่านเรื่องท้าวก่ำกาดำ แก้วเก้านำเนื้อหาส่วนย่อยจากวรรณคดี มาสร้างบางช่วงบางตอนของเนื้อเรื่อง เช่น นำเรื่องมณีรัตนะจากไตรภูมิกถา และตราพระราหูจากเรื่องพระอภัยมณี มาสร้างเป็นแก้ววิเศษในจินตนิยายเรื่อง แก้วราหู เป็นต้น ด้านตัวละคร แก้วเก้าจำลองภาพขุนแผนและเถรขวาดจากเสภาขุนช้างขุนแผน ให้มาแสดงบทบาทในเรื่อง ปลายเทียน บางครั้งก็สร้างตัวละครย้อนยุคให้คล้ายตัวละครจากเรื่องเดิม เช่น คุณหญิงผอบแก้วในเรือนนพเก้า คล้ายนางกากี ในกากีกลอนสุภาพ และที่น่าสนใจอีกวิธีหนึ่งคือสร้างตัวละครปัจจุบันให้คล้ายตัวละครจากเรื่องเดิม เช่น สาแคน คล้ายพระสังข์ใน บทละครเรื่องสังข์ทอง และก่ำกาดำใน ชาดกล้านนาไทยเรื่องก่ำกาดำ และกลอนอ่านเรื่องท้าวก่ำกาดำ แก้วเก้าสร้างฉากโดยมีพื้นฐานจากวรรณคดีเพื่อส่งเสริมความน่าเชื่อของเนื้อเรื่องและตัวละคร เช่น ฉากประเทศคีรียาที่สร้างโดยมีพื้นฐานจากบทละครเรื่องอิเหนาและ ดาหลังในเรื่อง ดอกแก้วการะบุหนิง เป็นต้น แก้วเก้านำวรรณคดีมาใช้สร้างสร้างสรรค์จินตนิยายได้อย่างน่าสนใจ โดยปรับเปลี่ยนและเพิ่มเติมรายละเอียดให้สมเหตุสมผล มีความเป็นไปได้และสอดคล้องกับปัจจุบัน เพื่อให้ผู้อ่านที่เป็นคนในปัจจุบันยอมรับเนื้อหาจากวรรณคดีได้ง่ายขึ้น ในขณะเดียวกันก็นำประเด็นบางเรื่องจากวรรณคดีมาเสนอแนวคิดและขยายมุมมองใหม่ของเรื่องและของตัวละครในจินตนิยายได้อย่างกว้างขวางและสมเหตุสมผล