วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550

งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาและเปรียบเทียบพฤติกรรมค่าความถี่มูลฐานของเสียงสระ อันเนื่องมาจากอิทธิพลของพยัญชนะต้นเสียงก้องกังวานอโฆษะและโฆษะในภาษา ม้ง เมี่ยน และมัล (ทั้ง 3 ภาษาเป็นภาษามีวรรณยุกต์) เพื่อพิสูจน์สมมติฐานว่า ค่าความถี่มูลฐานของเสียงสระที่ตามหลังพยัญชนะต้นเสียงก้องกังวานอโฆษะจะมากกว่าค่าความถี่มูลฐานของเสียงสระที่ตามหลังพยัญชนะต้นเสียงก้องกังวานโฆษะอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และมีพฤติกรรมเป็นไปในทิศทางเดียวกัน ทั้งในภาษาม้งเมี่ยนและมัล ข้อมูลที่ใช้ในงานวิจัยนี้ได้มาจากการบันทึกเสียงผู้บอกภาษาเพศหญิง ภาษาละ 3 คน โดยใช้โปรแกรม Cool Edit Pro เวอร์ชั่น 2.5 วิเคราะห์ข้อมูลทางกลสัทศาสตร์ด้วยโปรแกรมพราท (Praat) เวอร์ชั่น 4.4.04 วิเคราะห์ค่าทางสถิติด้วยโปรแกรม SPSS for Windows เวอร์ชั่น 13.0 โดยใช้ t-Test แบบสองทาง (two-tailed test) กำหนดระดับนัยสำคัญที่ 0.05 ในการนำเสนอผลการวิจัยเพื่อเป็นความรู้พื้นฐานที่จะช่วยให้เห็นภาพรวมของวรรณยุกต์ ผู้วิจัยได้วิเคราะห์ลักษณะทางกลสัทศาสตร์ของวรรณยุกต์ ใน 3 ภาษาก่อน โดยพล็อตค่าความถี่มูลฐานของสระทุก 25% (0%-100%) ของค่าระยะเวลาแบบปรับค่า รวมทั้งเสนอผลการวิเคราะห์ค่าระยะเวลาของสระเพื่อใช้ประกอบการตีความ จากคำทดสอบ 330 คำ ส่วนการนำเสนอผลการวิจัยหลักของวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับค่าความถี่มูลฐานของสระที่ตามหลังพยัญชนะต้นเสียงก้องกังวานอโฆษะและโฆษะ ได้แสดงผลการวิเคราะห์เป็นกราฟโดยพล็อตค่าความถี่มูลฐานทุก 25 มิลลิวินาทีของค่าระยะเวลาของสระที่วัดได้ ซึ่งปรากฏในคำทดสอบ 2,250 คำ สรุปข้อค้นพบของงานวิจัยได้ดังนี้ โดยภาพรวมพฤติกรรมค่าความถี่มูลฐานของสระในภาษาม้ง เมี่ยน และภาษามัล มีพฤติกรรมทำนองเดียวกัน คือ ค่าความถี่มูลฐาน ณ จุดเวลาตั้งแต่เริ่มออกเสียงถึงจุดสิ้นสุดการออกเสียงสระที่ตามหลังพยัญชนะต้นเสียงก้องกังวานอโฆษะมากกว่าของเสียงสระที่ตามหลังพยัญชนะต้นเสียงก้องกังวานโฆษะ ความต่างนี้มีนัยสำคัญทางสถิติ ซึ่งสอดคล้องกับสมมติฐาน จึงสามารถยืนยันว่า พยัญชนะต้นเสียงก้องกังวานอโฆษะและโฆษะมีอิทธิพลต่อค่าความถี่มูลฐานหรือระดับเสียงของสระที่ตามมาจริง ข้อค้นพบนี้แสดงให้เห็นแนวโน้มว่า วรรณยุกต์ในภาษาม้ง เมี่ยน และมัล อาจมีการแยกตัวในอนาคตอันเนื่องมาจากอิทธิพลของพยัญชนะต้นเสียงก้องกังวานอโฆษะ (ระดับเสียงสูงกว่า) และโฆษะ (ระดับเสียงต่ำกว่า)