วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

ในปัจจุบันมีนักวิทยาศาสตร์จำนวนมากพยายามพัฒนาวัสดุใหม่ๆ ที่มีคุณสมบัติที่ดีขึ้น เช่น ความแข็งแรง ความยืดหยุ่น ความแข็ง เพื่อเข้ามาใช้ในวงการวิศวกรรม และวัสดุรัตนโลหะก็เป็นวัสดุทางเลือกใหม่ในโลกที่มีคุณสมบัติที่น่าสนใจ โดยในปี 1959 ผู้ที่ค้นพบวัสดุรัตนโลหะคนแรกคือ นาย Duwez ซึ่ง ณ ตอนนั้นรัตนโลหะทำมาจากทองและซิลิกอนที่มีการเย็นตัวสูงมาก โดยหลักสำคัญในการทำให้เกิดรัตนโลหะคือ ความเร็วในการเย็นตัวที่เพียงพอที่ไปขัดขวางการเกิดผลึกในกระบวนแข็งตัวของโลหะ ถึงแม้ว่าวัสดุรัตนโลหะจะมีคุณสมบัติที่ดี แต่วัสดุยังคงมีข้อเสียที่สำคัญคือ การพังทลายแบบเปราะในงานวิจัยฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อสังเคราะห์วัสดุผสมระดับนาโนโดยมีทองคำเป็นส่วนประกอบหลักโดยกระบวนการสังเคราะห์ผลึกขึ้นมาพร้อมกับเนื้อพื้นรัตนโลหะ (in-situ process) โดยการควบคุมอัตราการเย็นตัว ด้วยความก้าวหน้าทางนาโนเทคโนโลยีในปัจจุบันได้ผลักดันให้นักวิทยาศาสตร์มีการศึกษาเกี่ยวกับวัสดุนาโนมากขึ้น จึงมีการค้นพบสมบัติของวัสดุที่โดดเด่นที่เบี่ยงเบนหรือไม่สามารถอธิบายได้ตามทฤษฎีหลายด้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ด้านสมบัติทางกล โดยวัสดุเหล่านี้จะมีการปรับปรุงอย่างมากเมื่อเปรียบเทียบกับวัสดุแบบก้อน เพราะว่าความแตกต่างอย่างมากในระดับของขนาดที่ผลิตได้จึงทำให้การใช้วัสดุนาโนเป็นวัสดุโครงสร้างเป็นที่น่าสนใจ