วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2525

วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาวิธีการทำเป็นการีตในภาษาญัฮกร โดยพิจารณาจากลักษณะของประโยคการีต ในกรณีที่เป็นประโยคการีตไม่ซับซ้อน จะพิจารณา 2 ลักษณะคือ รูปของหน่วยหน้าศัพท์ที่ปรากฏร่วมกับคำกริยา และการกของนามในประโยค ในกรณีที่ประโยคการีตซับซ้อนจะพิจารณา 2 ลักษณะคือ พิจารณากริยาหลักในประโยคซึ่งเป็นตัวกำหนดการกของนามที่เป็นประธานในประโยคหลัก และประเภทของกริยาในอนุประโยค และพิจารณากริยาในอนุประโยค ซึ่งเป็นตัวกำหนดการกของนามที่เป็นประโยคในอนุประโยค จากผลการวิเคราะห์อาจสรุปได้ว่า วิธีการทำเป็นการีตในภาษาญัฮกรมี 2 วิธีการคือ 1.วิธีการเติมหน่วยหน้าศัพท์ /pə-/, /tə-/, /khə-/ และ /kə-/ หน้ากริยาหลักซึ่งเป็นกริยาอกรรม การปรากฏของหน่วยหน้าศัพท์เหล่านี้จะเป็นไปตามเงื่อนไขของหน่วยคำการกของนามที่ต้องปรากฏในประโยคการีตแบบนี้มีอย่างน้อย 2 การกคือ การกผู้ก่อการกระทำ และการกผู้ทรงหรือเปลี่ยนสภาพ และอาจมีการกอื่นที่จะปรากฏหรือไม่ก็ได้ เช่น การรกจุดเริ่มต้น 2.วิธีการทางวากยสัมพันธ์ คือการเติมกริยาแสดงการีต páa? “ทำ” หรือ ?úər หน้าประโยคที่ต้องการแสดงการีต การกของนามที่เป็นประธานของกริยาแสดงการีตซึ่งทำหน้าที่เป็นกริยาหลักในประโยคการีตแบบนี้มี การกผู้ก่อการกระทำ และกรกเครื่องก่อการกระทำ ส่วนกริยาในอนุประโยคของประโยคการีตแบบนี้มี กริยาแสดงการเปลี่ยนแปลง กริยาแสดงอาการและกริยาแสดงอาการและการเปลี่ยนแปลง การกของนามที่เป็นประธานในอนุประโยคมี การกผู้ก่อการกระทำ การกผู้มีประสบการณ์ และการกผู้ทรงหรือเปลี่ยนสภาพ