วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2528

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1.เพื่อศึกษาและวิเคราะห์ปฏิสัมพันธ์ทางวาจาระหว่างครูกับนักเรียนในการเรียนการสอนคณิตศาสตร์ ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 2.เพื่อเปรียบเทียบอัตราส่วนต่าง ๆ ของปฏิสัมพันธ์ทางวาจาในการเรียนการสอนคณิตศาสตร์ ระหว่างระดับชั้นเรียน กลุ่มตัวอย่างประชากร เป็นครูคณิตศาสตร์ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจำนวน 57 คน และนักเรียน 90 ชั้นเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เป็นแบบสังเกตปฏิสัมพันธ์ทางวาจาที่ผู้วิจัยดัดแปลงจากแบบวิเคราะห์สัมพันธ์ทางวาจาของเนด เอ แฟลนเดอร์ส วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าร้อยละ และวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบลำดับที่ของครัสคาล วอลสีส (Kruskal_Wallis) ผลการวิจัยพบว่า 1.การศึกษาและวิเคราะห์ปฏิสัมพันธ์ทางวาจาระหว่างครูกับนักเรียนในการเรียนการสอนคณิตศาสตร์ คิดเป็นร้อยละของเวลาทั้งหมดดังนี้ 1.1ครูใช้เวลาพูดทั้งหมดร้อยละ 65.3203 โดยใช้เวลาพูดมากที่สุดคือการบรรยายร้อยละ 32.4769 และใช้เวลาพูดน้อยที่สุดคือการยอมรับความรู้สึกของนักเรียนร้อยละ 0.1391 1.2นักเรียนใช้เวลาพูดทั้งหมดร้อยละ 19.7993 โดยใช้เวลาพูดมากที่สุดคือการพูดเป็นหมู่คณะร้อยละ 11.5351 และใช้เวลาพูดน้อยที่สุดคือการพูดเป็นรายบุคคลร้อยละ 3.9469 1.3การเงียบหรือความวุ่นวายสับสนใช้เวลาทั้งหมดร้อยละ 14.8804 ส่วนมากเป็นการเงียบอย่างมีวัตถุประสงค์ร้อยละ 8.9345 2.การเปรียบเทียบอัตราส่วนต่าง ๆ ของปฏิสัมพันธ์ทางวาจา ระหว่างระดับชั้นเรียนสรุปได้ดังนี้ 2.1ระดับชั้นเรียนต่างกันไม่ทำให้อัตราส่วนต่อไปนี้ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ก.อัตราส่วนระหว่างการใช้เวลาพูดของครูกับการใช้เวลาพูดของนักเรียน ข.อัตราส่วนระหว่างการให้นักเรียนพูดเป็นรายบุคคลกับการพูดเป็นหมู่คณะ ค.อัตราส่วนระหว่างการใช้เวลาบรรยายกับการใช้เวลาพูดทั้งหมดของครู ง.อัตราส่วนระหว่างการพูดริเริ่มของนักเรียนกับเวลาที่นักเรียนพูดทั้งหมด จ.อัตราส่วนระหว่างการใช้อิทธิพลทางอ้อมกับการใช้อิทธิพลทางตรงของครู 2.2 ระดับชั้นเรียนต่างกัน มีผลทำให้อัตราส่วนระหว่างการกระตุ้นพฤติกรรมกับการควบคุม พฤติกรรมของนักเรียน แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01