วิทยานิพนธ์ (สค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2520

การศึกษาเรื่องนี้มุ่งศึกษาถึงปัจจัยต่าง ๆ ที่มีอิทธิพลต่อความพอใจในงานของพนักงานวางแผนครอบครัว และความสัมพันธ์ระหว่างความพอใจในงานกับประสิทธิภาพในการปฏิบัติงาน เพื่อหาข้อเท็จจริงสรุปผลของสมมุติฐานที่ว่า “ความพอใจในงานสูง การปฏิบัติงานก็จะมีประสิทธิภาพสูงด้วย” ข้อมูลที่ใช้ในการศึกษา เป็นข้อมูลที่ได้จากแบบสอบถามทัศนคติของพนักงานวางแผนครอบครัว ซึ่งปฏิบัติงานประจำศูนย์บริการสาธารณสุข ทั้ง ๓๔ แห่ง แห่งละ ๒-๓ คน ในทุกเขตของกรุงเทพมหานคร จำนวน ๑๐๐ คน แล้วนำมาวิเคราะห์สรุปผล ปัจจัยวัดความพอใจในงานซึ่งได้กำหนดไว้ ๔ ปัจจัย คือ ก. สัมพันธภาพในการทำงาน ข. เงินเดือนและสวัสดิการ ค. ความมั่งคงในการทำงาน และ ง. โอกาสก้าวหน้าในการทำงาน สำหรับการวัดประสิทธิภาพในการปฏิบัติงาน ได้อาศัยข้อมูลจากผลงานการปฏิบัติงานของพนักงานวางแผนครอบครัว ๑ เดือน หลังการแจกแบบสอบถาม ข้อมูลที่ได้เกี่ยวกับการเยี่ยมบ้านและความสามารถในการจูงใจให้สตรีที่เยี่ยมมารับบริการที่ศูนย์ฯ และข้อมูลจากแบบสอบถาม ทัศนคติของหัวหน้าพยาบาลซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงทุกศูนย์บริการสาธารณสุขที่มีพนักงานวางแผนครอบครัว จำนวน ๓๔ คน ประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานทั้ง ๓ ปัจจัย คือ ก. การเยี่ยมหญิงวัยเจริญพันธุ์ ข. ความสามารถในการจูงใจ และ ค. การปฏิบัติงานในสายตาผู้บังคับบัญชา ผลการศึกษาปรากฏว่า ความพอใจงานมีความสัมพันธ์กับประสิทธิภาพค่อนข้างมากและเด่นชัดเป็นไปตามสมมุติฐานที่ตั้งไว้ กล่าวคือ ความรู้สึกมั่นคงในการทำงานมีความสัมพันธ์กับประสิทธิภาพของงาน และความพอใจในสัมพันธ์ของการทำงานและโอกาสก้าวหน้าในการทำงานมีความสัมพันธ์ในทางบวกกับผลงานด้านเยี่ยมหญิงวัยเจริญพันธ์ และความรู้สึกพอใจในโอกาสก้าวหน้าในการงาน ตลอดจนความพอใจในเงินเดือนและสวัสดิการมีความสัมพันธ์กับการปฏิบัติงานในสายตาของผู้บังคับบัญชา นอกจากนี้ยังพบว่า ภูมิหลังของพนักงานวางแผนครอบครัวได้แก่ อายุ การศึกษา สถานภาพการสมรส และระยะเวลาปฏิบัติ มีอิทธิพลต่อความสัมพันธ์ระหว่างความพอใจในงานและประสิทธิภาพของงานในลักษณะแตกต่างกัน คือ พนักงานวางแผนครอบครัวที่มีอายุสูงกว่า ๒๙ ปี การศึกษาระดับ ม.ศ.๓ สถานภาพสมรสแต่งงานแล้วอยู่ด้วยกัน และปฏิบัติงานนานกว่า ๓ ปี จะส่งเสริมให้ความสัมพันธ์ดังกล่าวมีอัตราส่วนสูงขึ้นอีกด้วย