วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2525

ในปัจจุบัน ปัญหาเกี่ยวกับอุบัติเหตุทางยานยนต์ ซึ่งก่อความเสียหายแก่บุคคลและทรัพย์สินนับว่า เป็นปัญหาใหญ่อันหนึ่งในประเทศไทย ดังจะเห็นได้จากในปีหนึ่งๆ มีผู้บาดเจ็บและเสียชีวิต รวมทั้งทรัพย์สินเสียหายเนื่องจากอุบัติเหตุทางยางยนต์จำนวนมาก ในกรณีที่เป็นความเสียหายต่อบุคคล ผู้บาดเจ็บหรือทายาทของผู้เสียชีวิตจะได้รับความเดือดร้อนในทางการเงินอย่างมาก โดยเฉพาะในกรณีที่บาดเจ็บหรือเสียชีวิตเป็นผู้หาเลี้ยงครอบครัวเนื่องจากระหว่างที่บาดเจ็บหรือเสียชีวิตนั้น ผู้บาดเจ็บจำเป็นต้องเสียค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาล และเสียค่าใช้จ่ายในครอบครัว เพื่อบรรเทาความเดือดร้อนดังกล่าวนี้ จึงจำเป็นต้องให้ผู้เสียหายได้รับชดใช้ค่าสินไหมทดแทน และได้รับโดยรวดเร็วในจำนวนที่พอเพียงกับความเสียหายที่เขาได้รับ แต่ในปัจจุบันการที่ผู้เสียหายจะได้รับชดใช้ค่าสินไหมทดแทนหรือไม่ ย่อมขึ้นอยู่กับกฎหมายเกี่ยวกับการชดใช้ค่าสินไหมทดแทนที่ใช้บังคับอยู่ ซึ่งก็คือกฎหมายละเมิด และกฎหมายอื่นบางฉบับซึ่งบัญญัติถึงการชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหายเมื่อเกิดบาดเจ็บหรือทุพพลภาพ จากการวิจัยเอกสาร ผู้เขียนพบว่า ระบบกฎหมายไทยในปัจจุบันเกี่ยวกับการชดใช้ค่าเสียหายทดแทนแก่ผู้เสียหายยังไม่มีประสิทธิภาพเท่าที่ควรในอันที่จะเอื้ออำนวยให้ผู้เสียหายได้รับใช้ค่าสินไหมทดแทนอย่างเพียงพอ และไม่อาจป้องกันหรือขจัดปัญหาที่เกิดขึ้นจากอุบัติเหตุทางยนต์ได้ ทั้งนี้เนื่องจากสาเหตุหลายประการ เช่น ระบบการนำคดีไปสู่ศาลที่ยุ่งยากและเสียเวลา ตัวบทกฎหมายที่ใช้บังคับคงใช้หลักความรับผิดโดยจงใจหรือประมาทเลินเล่อ ภาวะทางเศรษฐกิจและปัญหาการละเลยต่อการควบคุมการใช้ยานพาหนะ ในต่างประเทศได้มีการพยายามพัฒนาระบบกฎหมายที่ใช้บังคับเกี่ยวกับกรณีอุบัติเหตุทางยานยนต์ไปอย่างมากมายหลายรูปแบบด้วยกัน ทั้งในทางบัญญัติกฎหมายใหม่ใช้หลักความรับผิดโดยไม่มีความผิด การออกกฎหมายบังคับให้มีการประกันภัยความรับผิดหรือประกันภัยค่าสินไหมทดแทน เป็นต้น ในวิทยานิพนธ์เล่มนี้ จะได้กล่าวถึงการพัฒนากฎหมายดังกล่าวของกลุ่มประเทศ Common Law, Civil Law, Nordic Law และ Socialist Law และชี้ให้เห็นวิวัฒนาการ เหตุผลเบื้องหลัง ตลอดจนความต่างกันของโครงการหรือกฎหมายที่มีการพยายามเสนอไว้ เพื่อแก้ปัญหาการชดใช้ค่าสินไหมทดแทนในกรณีอุบัติเหตุทางยานยนต์ ทั้งนี้เพื่อแสดงให้เห็นถึงข้อดีข้อเสีย อุปสรรคการใช้บังคับและที่สุด ผู้เขียนจะได้นำมาเสนอแนะแนวทางแก้ไขรูปแบบของกฎหมายที่เกี่ยวกับการชดใช้ค่าสินไหมทดแทนกรณีในประเทศไทยต่อไป