วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อของกล้ามเนื้อเหยียดเข่าของการฝึกคอนเซ็นตริกควบคู่กับการฝึกเอ็คเซ็นตริกและการฝึกเอ็คเซ็นตริก โดยใช้ระยะเวลาพักที่แตกต่างกัน ผู้เข้าร่วมการวิจัยที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ เป็นนิสิตชายของคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อายุระหว่าง 18 – 20 ปี จ านวน 14 คน โดยการเลือกผู้เข้าร่วมการวิจัยแบบเจาะจง จากนั้นนำผู้เข้าร่วม การวิจัยทั้งหมด 14 คน ทำการฝึกในโปรแกรมการฝึก 6 แบบ คือ โปรแกรมการฝึกคอนเซ็นตริกควบคู่กับการฝึกเอ็คเซ็นตริก โดยใช้ระยะเวลาพักระหว่างชุดการฝึก 30 วินาที 2 นาที และ 4 นาที และโปรแกรมการ ฝึกเอ็คเซ็นตริก โดยใช้ระยะเวลาพักระหว่างชุดการฝึก 30 วินาที 2 นาที และ 4 นาที ทำการฝึก 2 ชุดการฝึกต่อ 1 โปรแกรมการฝึก โดยทำการฝึกสัปดาห์ละ 1 โปรแกรม เป็นระยะเวลา 6 สัปดาห์ และทำการทดสอบความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาต่อน น้ำหนักตัว ในท่าเลค เพรส จากมุมที่เข่า 90 องศา ก่อนการทดลอง และ วัดคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อของกล้ามเนื้อเรคตัส ฟีมอริส กล้ามเนื้อวาสตัส มีเดียอาลิส และกล้ามเนื้อวาสตัส เลเทอราลิส ขณะทำการฝึกในทุกโปรแกรม ในการวิเคราะห์คลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อ จะใช้ค่ารากที่สองของ ค่าเฉลี่ยกำลังสอง ในการคำนวณหาค่าร้อยละของการหดตัวของกล้ามเนื้อสูงสุด เพื่อใช้ในการวิเคราะห์ผลตามระเบียบทางสถิติ โดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบค่า “ที” โดยทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .05 ผลการศึกษา พบว่า 1. ระยะเวลาพักระหว่างชุดการฝึก 30 วินาที มีผลทำให้ค่าร้อยละของการหดตัวของกล้ามเนื้อสูงสุดของกล้ามเนื้อทั้ง 3 มัด คือ กล้ามเนื้อเรคตัส ฟีมอริส กล้ามเนื้อวาสตัส มีเดียอาลิส และกล้ามเนื้อวาสตัส เลเทอราลิส ขณะทำการฝึกคอนเซ็นตริกควบคู่กับการฝึกเอ็คเซ็นตริกและการฝึกเอ็คเซ็นตริก ไม่แตกต่างกัน 2. ระยะเวลาพักระหว่างชุดการฝึก 2 นาที และ 4 นาที มีผลทำให้ค่าร้อยละของการหดตัวของกล้ามเนื้อสูงสุดของกล้ามเนื้อทั้ง 3 มัด คือ กล้ามเนื้อเรคตัส ฟีมอริส กล้ามเนื้อวาสตัส มีเดียอาลิส และกล้ามเนื้อวาสตัส เลเทอราลิส ขณะทำการฝึกคอนเซ็นตริกควบคู่กับการฝึกเอ็คเซ็นตริกและการฝึกเอ็คเซ็นตริก ลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05