วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2522

วัตถุประสงค์ของการวิจัย เพื่อสร้างบทเรียนแบบโปรแกรมสำหรับพยาบาลเรื่อง '' ความรู้ด้านพื้นฐานเกี่ยวกับคลื่นหัวใจ '' และหาประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 90/90 โดยตั้งสมมติฐานไว้ว่า 1. บทเรียนโปรแกรมที่สร้างขึ้นนี้ จะใช้สอนได้อย่างมีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 90/90 2. คะแนนเฉลี่ยของการทดสอบก่อนเรียนและหลังเรียนบทเรียนแบบโปรแกรมที่สร้างขึ้นมีความแตกต่างกัน ผู้วิจัยได้สร้างบทเรียนแบบโปรแกรมชนิดเส้นตรง จำนวน 58 กรอบ 112 คำตอบ บทเรียนแบบโปรแกรมชนิดสาขา 9 กรอบยืน และ 28 กรอบย่อยและแบบสอบที่มีคุณภาพเชื่อถือได้จำนวน 30 ข้อ นำไปทดสอบกับกลุ่มตัวอย่างซึ่งเป็นพยาบาล นักศึกษาปริญญาพยาบาลปีที่ 4 และนักศึกษาพยาบาล หลักสูตร 2 ปี (หลังอนุปริญญา) โดยแบ่งทดลองเป็น 3 ขั้นตอน ดังนี้ แบบ 1:1 (แบบเดี่ยว) ใช้วิธีเลือกพยาบาลที่สำเร็จหลักสูตรประกาศนียบัตรพยาบาล หลักสูตรอนุปริญญาพยาบาล และ หลักสูตรปริญญาพยาบาล โปรแกรมละ 1 คน จากพยาบาลที่มาศึกษาต่อในคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แบบ 1: 10 (แบบกลุ่ม) ใช้วิธีสุ่มตัวอย่างแบบง่าย (Simple random sampling) โดยจับฉลากจำนวนพยาบาล 10 คน จากโรงพยาบาลนครเชียงใหม่ คณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ แบบ 1: 100 (แบบสนาม) ใช้วิธีสุ่มตัวอย่างเช่นเดียวกับแบบ 1:10 จำนวนนักศึกษาปริญญาพยาบาลปีที่ 4 จำนวน 84 คน และนักศึกษาพยาบาล หลักสูตร 2 ปี (หรืออนุปริญญา) อีก 16 คน รวมเป็นกลุ่มตัวอย่างทั้งหมด 113 คน ผลการวิจัยแบบสนาม ปรากฏว่า บทเรียนที่สร้างขึ้นมีประสิทธิภาพ 97.74/90.9 แสดงว่า ผู้เรียนโดยเฉลี่ยเรียนบทเรียนและทำแบบฝึกหัดในบทเรียนได้สูงกว่าเกณฑ์มาตรฐาน ที่กำหนดแล้วทำแบบสอบหลังเรียนบทเรียนได้ตามเกณฑ์มาตรฐานที่ตั้งไว้ และผลของการทดสอบก่อนเรียนและหลังเรียนบทเรียน มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 แสดงว่า ผู้เรียนที่เรียนบทเรียนแบบโปรแกรมที่สร้างขึ้นนี้แล้ว จะมีความรู้เพิ่มขึ้น จึงสรุปได้ว่า ผลของการวิจัยครั้งนี้สนองสมมติฐานที่ตั้งไว้ทั้งสองข้อ