วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2528

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงสภาพการใช้วารสารวิชาการทั้งภาษาไทยและภาษาต่างประเทศของผู้ใช้สำนักบรรณสารการพัฒนา สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ซึ่งครอบคลุมถึงปริมาณการใช้วารสารวิชาการ อายุ และประเภทวิชาของวารสารที่มีการใช้และเพื่อเปรียบเทียบการใช้วารสารวิชาการภาษาไทยและวารสารวิชาการภาษาต่างประเทศของผู้ใช้สำนักบรรณสารการพัฒนา สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ผลการวิจัยสามารถนำไปใช้เป็นข้อมูลเบื้องต้นในการพิจารณาคัดเลือกและจัดหา รวมทั้งการจัดเก็บ วารสารวิชาการทั้งภาษาไทยและภาษาต่างประเทศ ให้สอดคล้องและเหมาะสมกับสภาพการใช้และความต้องการของผู้ใช้ รวมทั้งเนื้อที่ของห้องสมุด วิธีดำเนินการวิจัย ผู้วิจัยได้ทำการรวบรวมข้อมูลการใช้วารสารวิชาการภายในสำนักบรรณสารการพัฒนา และรวบรวมข้อมูลจากการยืม-คืน โดยกำหนดระยะเวลาการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็น 2 ช่วงๆ ละ 18 วัน กลุ่มตัวอย่างประชากร คือ วารสารวิชาการภาษาไทย 85 ชื่อ และวารสารวิชาการภาษาต่างประเทศ 341 ชื่อ ผลของการวิจัยสรุปได้ดังนี้ วารสารวิชาการภาษาไทยที่มีการใช้ในช่วงการเก็บรวบรวมข้อมูลช่วงที่ 1 มีจำนวน 67 ชื่อ และในช่วงการเก็บรวบรวมข้อมูลช่วงที่ 2 มีจำนวน 61 ชื่อ วารสารวิชาการภาษาไทยที่มีการใช้ในช่วงการเก็บรวบรวมข้อมูลช่วงที่ 1กับช่วงที่ 2 รวมกัน มีจำนวน 71 ชื่อ คิดเป็นร้อยละ 83.53 ของวารสารวิชาการภาษาไทยที่อยู่ในขอบเขตการวิจัย สำหรับวารสารวิชาการภาษาต่างประเทศมีการใช้ในช่วงการเก็บรวบรวมข้อมูลช่วงที่ 1 จำนวน 195 ชื่อ และในช่วงการเก็บรวบรวมข้อมูลชาวงที่ 2 มีจำนวน 180 ชื่อ วารสารวิชาการภาษาต่างประเทศที่มีการใช้ในช่วงการเก็บรวบรวมข้อมูลช่วงที่ 1 และช่วงที่ 2 รวมกัน มีจำนวน 236 ชื่อ คิดเป็นร้อยละ 69.21 ของวารสารวิชาการภาษาต่างประเทศที่อยู่ในขอบเขตของการวิจัย วารสารวิชาการภาษาไทยที่มีจำนวนความถี่ของการใช้มากในช่วงการเก็บรวบรวมข้อมูลช่วงที่ 1 และช่วงที่ 2 รวมกัน คิดเป็นร้อยละ 80.88 ของจำนวนความถี่ของการใช้ทั้งหมด เป็นวารสารร้อยละ 32.94 ของวารสารวิชาการภาษาไทยที่อยู่ในขอบเขตของการวิจัย ในขณะที่วารสารวิชาการภาษาต่างประเทศที่มีจำนวนความถี่ของการใช้มากในช่วงการเก็บรวบรวมข้อมูลทั้ง 2 ช่วง รวมกัน คิดเป็นร้อยละ 80.11 เป็นวารสารร้อยละ 24.93 ในด้านความสัมพันธ์ของวารสารที่มีการใช้มากในช่วงการเก็บรวบรวมข้อมูลทั้ง 2 ช่วง ปรากฏว่า วารสารวิชาภาษาไทยที่มีการใช้มากกว่า 30 ชื่อแรก ในช่วงการเก็บรวบรวมข้อมูลทั้ง 2 ช่วง ปรากฏว่า วารสารวิชาการภาษาไทยที่มีการใช้มาก 30 ชื่อแรก ในช่วงการเก็บรวบรวมข้อมูลทั้ง 2 ช่วง มีความสัมพันธ์กันในระดับสูง คือ มีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ + 0.63 สำหรับวารสารวิชาการภาษาต่างประเทศที่มีการใช้มาก 30 ชื่อแรก ในช่วงการเก็บรวบรวมข้อมูลทั้ง 2 ช่วง พบว่า มีความสัมพันธ์กันในระดับต่ำ คือ มีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ + 0.03 วารสารวิชาการภาษาไทยและภาษาต่างประเทศที่มีการใช้มากที่สุด มีอายุระหว่าง 0-5 ปี (ช่วงอายุ 6 ปี) และประเภทวิชาของวารสารที่มีการใช้มากที่สุดทั้งวารสารวิชาการภาษาไทยและภาษาต่างประเทศ คือ ประเภทวิชาเศรษฐศาสตร์และการพาณิชย์ ข้อเสนอแนะสำหรับการวิจัยครั้งต่อไป คือ ควรศึกษาการใช้วารสารโดยเก็บรวบรวมข้อมูลในช่วงเวลาที่นานกว่านี้ เช่น ตลอดปีการศึกษา และควรนำวิธีการเก็บรวบรวมข้อมูลวิธีอื่นๆ มาใช้ เช่น ทำบัตรติดไว้ที่ตัววารสารเพื่อบันทึกข้อมูลการใช้ หรือแบบสอบถามเป็นต้น นอกจากนั้น วารสารที่ทำการศึกษา ควรครอบคลุมถึงวารสารที่ได้จากการขอรับบริจาคได้รับเป็นอภินันทนาการ และการแลกเปลี่ยนด้วย