วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2523

การวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อสำรวจถึงวิธีการที่ครูใช้ในการแก้พฤติกรรมที่เป็นปัญหาของนักเรียน และตรวจสอบอิทธิพลของตัวแปร เพศ วุฒิ และประสบการณ์ของการเป็นครูต่อการใช้วิธีแก้พฤติกรรมที่เป็นปัญหา กลุ่มตัวอย่าง เป็นครูที่สอนในโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น สังกัดกรมสามัญศึกษา จังหวัดนครปฐม ปีการศึกษา 2522 จาก 24 โรงเรียน จำนวนครู 250 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามพฤติกรรมที่เป็นปัญหาที่สร้างเป็นสถานการณ์จำนวน 30 พฤติกรรม เพื่อสอบถามเกี่ยวกับวิธีการที่ครูใช้ในการแก้พฤติกรรมที่เป็นปัญหาของนักเรียนผลการวิจัย 1. ครูในกลุ่มตัวอย่างเลือกใช้วิธีการแก้พฤติกรรมที่เป็นปัญหาตามลำดับมากน้อยดังนี้ คือ วิธีการทำโทษทางวาจา วิธีการไม่ทำโทษ วิธีการทำโทษทางกาย วิธีการทำโทษทางสังคม และไม่แก้ปัญหา 2. ครูเพศชายและครูเพศหญิงใช้วิธีการแก้พฤติกรรมที่เป็นปัญหาของนักเรียนแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. ครูที่มีวุฒิตั้งแต่อนุปริญญาลงไป และตั้งแต่ปริญญาตรีขึ้นไปใช้วิธีการแก้พฤติกรรมที่เป็นปัญหาของนักเรียน แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 4. ครูที่มีประสบการณ์ของการเป็นครู 1-5 ปี 6-10ปี และสูงกว่า 10 ปีขึ้นไป ใช้วิธีการแก้พฤติกรรมที่เป็นปัญหาของนักเรียนแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01