วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

พัฒนาเทคนิคการตรวจวัดรังสีแกมมาเพื่อใช้ในการเฝ้าระวังการปนเปื้อนของสารกัมมันตรังสีในเศษโลหะ โดยใช้หัววัดรังสี Nal(Tl) ขนาด 5 นิ้ว × 5 นิ้วเชื่อมต่อกับเครื่องนับรังสี LUDLUM 2200 ซึ่งมีอุปกรณ์นับรังสี/อัตรารังสี และอุปกรณ์วิเคราะห์แบบช่องเดี่ยวรวมอยู่ด้วยกัน เชื่อมต่อกับพอร์ตอนุกรมเพื่อใช้ในการส่งข้อมูลจำนวนนับรังสีไปยังโทรศัพท์เคลื่อนที่ผ่านทางบริการส่งข้อความสั้น ในขั้นแรกได้ทำการหาค่าศักดาไฟฟ้าที่เหมาะสมและประสิทธิภาพในการวัดรังสีแกมมา สำหรับรังสีแกมมาพลังงาน 60 keV จากต้นกำเนิดรังสี Am-241 และ 662 keV จากต้นกำเนิดรังสี Cs-137 รวมทั้งรังสีแกมมาพลังงาน 1172 และ 1332 keV จากต้นกำเนิดรังสี Co-60 ต่อมาได้ทำการวัดรังสีแกมมาจากต้นกำเนิดรังสีทั้งสามชนิดแบบวัดเฉพาะพีคพลังงานรังสีแกมมา และแบบวัดรังสีแกมมาทั้งสเปกตรัม ซึ่งพบว่าระยะไกลที่สุดที่สามารถตรวจวัดรังสีแกมมาจากต้นกำเนิด Am-241 ที่มีความแรงรังสี 9.37 µCi, Cs-137 ที่มีความแรงรังสี 0.83 µCiและ Co-60 ที่มีความแรงรังสี 0.60 µCi, คือ 60, 65 และ 65 ซม. ตามลำดับ นอกจากนี้ยังได้ปรับเทียบความสัมพันธ์ระหว่างอัตราปริมาณรังสีกับอัตรานับรังสีดังกล่าวด้วย ในขั้นสุดท้ายได้ทดสอบระบบที่พัฒนาขึ้นในการตรวจสอบการปนเปื้อนของรังสีแกมมาในตัวอย่างเศษโลหะที่ปนเปื้อน Co-60 4 ตัวอย่าง พบว่าสามารถวัดรังสีแกมมาจากตัวอย่างได้สูงกว่าแบคกราวด์อย่างชัดเจนแม้จะอยู่ในระยะห่าง เนื่องจากตัวอย่างที่นำมาทดสอบที่มีความแรงรังสีสูง