วิทยานิพนธ์ (ศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

ศึกษาผลของเงินทุนระหว่างประเทศที่มีต่อระบบเศรษฐกิจในกลุ่มประเทศตลาดใหม่ โดยศึกษาเฉพาะเงินลงทุนทางตรงจากต่างประเทศ และเงินลงทุนผ่านตลาดทุนจากต่างประเทศ โดยคำนึงถึงบทบาทของสภาวะการรองรับเงินทุนระหว่างประเทศ 2 ชนิด คือ ระดับการพัฒนาของระบบการเงินภาคธนาคารและระดับการเปิดการค้า ที่มีต่อผลของเงินทุนระหว่างประเทศด้วย ในส่วนของวิธีการศึกษา ในการศึกษานี้ได้แบ่งการศึกษาออกเป็นสองส่วนคือ ส่วนที่ทดสอบภาพรวมของผลของเงินทุนระหว่างประเทศที่มีต่อระบบเศรษฐกิจ และส่วนที่เปรียบเทียบผลของเงินทุนระหว่างประเทศในกลุ่มประเทศ ที่มีระดับสภาวะการรองรับเงินทุนระหว่างประเทศสูง และกลุ่มประเทศที่มีระดับสภาวะการรองรับเงินทุนระหว่างประเทศต่ำ โดยการศึกษาทั้งสองส่วนได้ใช้ข้อมูลจากประเทศตลาดใหม่จากภูมิภาคละตินอเมริกา เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และ ประเทศอินเดีย รวม 9 ประเทศ ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1980-2005 และจะวิเคราะห์ผลการศึกษาด้วยวิธี Panel regression analysis และ Pooled regression analysis ตามลำดับ ผลการศึกษาทั้งสองส่วนพบตรงกันว่า เฉพาะเงินลงทุนทางตรงจากต่างประเทศเท่านั้นที่ส่งผลบวกต่อการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ แต่ระดับผลจากเงินลงทุนทางตรงจากต่างประเทศจะแตกต่างกันไป ตามระดับการพัฒนาของระบบการเงินภาคธนาคารของแต่ละประเทศ ในขณะที่ผลการศึกษาในส่วนที่สองพบเพิ่มเติมว่า เงินลงทุนทางตรงจากต่างประเทศที่มีการผลิตเพื่อส่งออกจะ ส่งผลบวกต่อการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ มากกว่าเงินลงทุนทางตรงจากต่างประเทศที่มีการผลิตเพื่อรองรับอุปสงค์ภายในประเทศ ดังนั้นในส่วนของนโยบายจึงได้ให้ข้อเสนอว่า รัฐควรให้ความดูแลและกระตุ้นให้เกิดเงินลงทุนทางตรงจากต่างประเทศอยู่เสมอ โดยเฉพาะเงินลงทุนทางตรงจากต่างประเทศที่มีส่วนในการช่วยสนับสนุนการส่งออก และในขณะเดียวกันก็ควรสนับสนุนการพัฒนาระบบการเงินภาคธนาคารให้เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องด้วย