วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การวิจัยนี้เป็นการศึกษาแบบบรรยายเชิงความสัมพันธ์ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างประสบการณ์เกี่ยวกับอาการ การปฏิบัติที่สัมพันธ์กับกิจกรรมทางศาสนา แรงสนับสนุนจากครอบครัว พฤติกรรมการดูแลของผู้ดูแลในครอบครัว และคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย โดยใช้กรอบแนวคิดการจัดการอาการของ Dodd et al. (2001) กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย จำนวน 120 คน ซึ่งได้จากการคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างที่มีคุณสมบัติตามที่กำหนดและใช้วิธีการสุ่มอย่างมีระบบ จากผู้ที่มารับการรักษาที่แผนกผู้ป่วยในและผู้ป่วยนอก ศูนย์มหาวชิราลงกรณ์ จังหวัดปทุมธานี และอโรคยศาล วัดคำประมง จังหวัดสกลนคร เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินประสบการณ์มีอาการ แบบประเมินการปฏิบัติที่สัมพันธ์กับกิจกรรมทางศาสนา แบบประเมินแรงสนับสนุนจากครอบครัว แบบประเมินพฤติกรรมการดูแลโดยผู้ดูแลในครอบครัวแบบประเมินคุณภาพชีวิต และแบบประเมินความผาสุกทางจิตวิญญาณ ซึ่งได้ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ และมีค่าความเที่ยงของแบบประเมินประสบการณ์มีอาการ แบบประเมินแรงสนับสนุนจากครอบครัว แบบประเมินพฤติกรรมการดูแลโดยผู้ดูแลในครอบครัว แบบประเมินคุณภาพชีวิตจากการคำนวณสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคได้เท่ากับ .89, .90, .93 และ .87 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า 1. คุณภาพชีวิตของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย อยู่ในระดับสูง (X mean =3.09, SD =0.44) 2. แรงสนับสนุนจากครอบครัว การปฏิบัติที่สัมพันธ์กับกิจกรรมทางศาสนา พฤติกรรมการดูแล ของผู้ดูแลในครอบครัวมีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับปานกลาง ต่ำ และต่ำกับคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = 0.48, 0.38 และ 0.23 ตามลำดับ, p<.05) และประสบการณ์เกี่ยวกับอาการมีความสัมพันธ์ทางลบในระดับสูงกับคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = -0.64, p<.05)