แนวความคิดการทำการเกษตรแบบผสมผสานเป็นแนวความคิดในการวางแผนการผลิตพืช ปศุสัตว์ และ การประมง ในเวลาเดียวกัน รวมถึงกระบวนการจัดสรรทรัพยากรการผลิต ได้แก่ ที่ดิน แรงงาน เงินทุน การพิจารณาปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจของเกษตรกรในการเลือกทำการเกษตรแบบผสมผสานจึงมีความจำเป็นในฐานะเป็นเครื่องมือเพื่อกำหนดนโยบายทั้งภาครัฐและเอกชนในการให้การสนับสนุนหรือเลือกเกษตรกรที่จะเข้าร่วมโครงการ การศึกษาใช้ปัจจัยในสามลักษณะ คือ ปัจจัยที่เป็นคุณลักษณะของเกษตร ปัจจัยที่เกี่ยวกับพื้นที่ทำการเกษตร และปัจจัยทางการเงิน โดยใช้ตัวแบบ Logit และ Probit เพื่อตรวจสอบปัจจัยเหล่านี้ว่าปัจจัยใดส่งผลกระทบในทิศทางใด และมีนัยสำคัญหรือไม่ทางสถิติ ซึ่งผลการศึกษาที่ได้รับ พบว่า ปัจจัยที่มีผลทำให้เกษตรกรมีการตัดสินใจในการทำการเกษตรผสมผสาน คือ การมีที่ดินเป็นของตนเอง และคมนาคมที่สะดวก ซึ่งทั้งสองปัจจัยนี้เป็นปัจจัยที่ส่งเสริมให้เกษตรกรตัดสินใจทำการเกษตรแบบผสมผสาน ในขณะที่ประสบการณ์ในการปลูกพืชเชิงเดี่ยวแสดงความสัมพันธ์ในทางตรงกันข้าม คือ การที่เกษตรกรมีการทำการปลูกพืชเชิงเดี่ยวเป็นเวลายาวนานก็จะมีโอกาสที่น้อยในการตัดสินใจทำการเกษตรแบบผสมผสาน ดังนั้นแนวนโยบายที่รัฐควรให้การสนับสนุนหากต้องการให้เกษตรกรเปลี่ยนพฤติกรรมมาทำการเกษตรแบบผสมผสาน คือ การสร้างความสะดวกในการคมนาคมและการส่งเสริมให้เกษตรกรมีที่ทำกินเป็นของตนเอง The study attempts to identify the determinants of farmers' decision to switch from a mono-crop production to a multi-crop production. The determinants are tested for significance, using survey data from farmers in Nakorn Nayok Province. The study finds that significant factors include land ownership, convenient transportation, and experiences.