การพัฒนาของเชื้อเข้าสู่ระยะวงจรชีวิตแบบใช้เพศของเชื้อมาลาเรีย มีความสำคัญต่อการแพร่กระจายของโรค แต่การวิจัยศึกษาส่วนใหญ่มุ่งเป้าไปที่ระยะวงจรชีวิตแบบไม่ใช้เพศ เพราะเป็นระยะที่สัมพันธ์กับการแสดงอาการ และความรุนแรงของโรค เป็นเป้าหมายและมีผลต่อการรักษาในผู้ป่วย อย่างไรก็ตามหากมีความเข้าใจกระบวนการ หรือกลไกทางอณูชีววิทยาที่เกิดขึ้นในระยะแกมีโทไซท์ หรือการพัฒนาเข้าสู่ระยะแกมีโทไซท์มากขึ้นเท่าใด ก็น่าจะยิ่งมีประโยชน์ในแง่การรักษา และควบคุมการแพร่กระจายของโรคได้มีประสิทธิภาพดียิ่งขึ้นเท่านั้น ด้วยจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาการแสดงออกของยีนที่จำเพาะ และอาจเป็นตัวกำหนดการเปลี่ยนแปลงเข้าสู่ระยะการใช้เพศ เทคนิคที่เรียกว่า ดิฟเฟอเร็นเชี่ยลดิสเพลย์ (ดีดี) ได้ถูกนำมาใช้เพื่อวิเคราะห์เปรียบเทียบระดับการแสดงออกเป็น เอ็มอาร์เอ็นเอ ของยีนต่าง ๆ ระหว่างเชื่อในระยะวงแหวนของเชื้อมาลาเรียพลาสโมเดี่ยม ฟัลซิปารั่มสายพันธุ์ที่สร้างแกมีโทไซท์ได้ และสูญเสียความสามารถนั้นไป จากการทดลองพบว่ามีจำนวนแถบดีดี ที่เข้มข้นในระยะวงแหวนของสายพันธุ์สร้างแกมีโทไซท์ได้อยู่ประมาณ 100 แถบ โดยที่แถบที่พบเฉพาะระยะวงแหวนของสายพันธุ์สร้างแกมีโทไซท์ได้อยู่ประมาณ 20 แถบ หลังจากการโคลน หาลำดับเบสของแถบที่สนใจ พบว่า โคลนที่ได้จำนวนหนึ่งมีลำดับเบสเหมือนกับยีนที่ได้มีการรายงานไว้แล้ว เช่น PfS16, PfEMP, pfRingA, nucleoside/nucleobase transporter, Ser/Thr protein kinase, mitogen-activated protein kinase, และ P-type ATPase III ในขณะที่บางโคลนยังไม่ทราบว่ายีนที่เป็นรหัสของโปรตีนใด ยีน 4 ชนิดคือ PfS16, pfRingA, nucleoside/nucleobase transporter และ P-type ATPase III ได้ถูกนำมาศึกษาต่อเพื่อดูระดับการแสดงออกโดยอาศัยเทคนิคเรียลไทม์พีซีอาร์ พบว่ามีเพียง PfS16 เท่านั้นที่สามารถวิเคราะห์ได้ และพบว่ามีการแสดงออกเฉพาะในเชื้อวงแหวนของสายพันธุ์ที่ยังสามารถสร้างแกมีโทไซท์ได้ จากการใช้ยีนของไดไฮโฟเลตรีดักเทสเป็นตัวศึกษาเปรียบเทียบพบว่าการแสดงออกของยีนไม่ต่างกันในทั้งสองสายพันธุ์ สำหรับยีนอื่น ๆ ที่ได้วิเคราะห์หาลำดับเบสแล้วจะถูกวิเคราะห์ศึกษาต่อไป