ระบบตลาดยางพาราในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มี 3 ระบบ ได้แก่ (1) ตลาดประมูลทั่วไป เป็นการจัดตลาดประมูลยางแบบดั้งเดิมโดยนำผลผลิตยางที่ส่วนใหญ่จะเป็นยางแผ่นดิบ และยางก้อนถ้วยมารวบรวมในตลาดเพื่อคัดแยกชั้นและชั่งน้ำหนัก เพื่อผู้ซื้อมาตรวจสอบคุณภาพและให้ราคาซื้อที่ต้องประมูลแข่งขันกัน ซึ่งพบมากในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (2) ตลาดประมูลแบบ Paper Rubber Market หรือตลาดประมูลแบบโทรสารเป็นรูปแบบตลาดยางของสำนักงานกองทุนสงเคราะห์การทำสวนยาง (สกย.) ที่ได้จากการพัฒนาระบบการประมูลทั่วไป ให้ทันสมัยขึ้น ง่ายต่อการเข้าถึง ซึ่งมีจุดเด่นคือความสะดวกรวดเร็ว ประหยัดทุนกว่าแบบตลาดประมูลทั่วไปและกำลังเป็นที่นิยมในปัจจุบัน (3) ตลาดตกลงราคาเป็นรูปแบบตลาดยางสกย. ที่เหมาะสำหรับการซื้อขายผลผลิตยางที่เป็นน้ำยางสดด้วยเหตุที่ราคาซื้อขายยางในตลาดจะทำการเจรจาตกลงราคาไว้ก่อนอย่างน้อยหนึ่งวัน เพื่อ ณ วันที่รวบรวมผลผลิตยางจะสามารถบอกราคาแก่เกษตรกรชาวสวนยางและจ่ายเงินค่ายางได้ ซึ่งการประมูลที่นิยมมากที่สุดได้แก่ ตลาดประมูลแบบโทรสาร เพราะมีความสะดวกรวดเร็ว จากการสำรวจพบว่า เกษตรกรผู้ขายยางพาราโดยผ่านวิธีการประมูลส่วนมากมีอายุในช่วง 40-60 ปี ส่วนใหญ่มีพื้นที่ถือครองของตนเองสำหรับการปลูกยางพารา สาเหตุสำคัญในการตัดสินใจปลูกยางพารานั้นเป็นเพราะได้รับการส่งเสริมจากสำนักงานสงเคราะห์การทำสวนยางส่วนแรงจูงใจสำหรับการจำหน่ายโดยผ่านวิธีการประมูลคือการที่ได้ราคายางพาราเพิ่มสูงมาก และยังลดการเอาเปรียบด้านราคาของพ่อค้าคนกลางได้มาก ด้านความพึงพอใจของเกษตรกรพบว่าการประมูลแบบทั่วไปมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมาก แต่ยังพบปัญหาเกี่ยวกับการจ่ายเงินล่าช้าของพ่อค้าที่ชนะการประมูลเนื่องจากเกษตรกรส่วนใหญ่นิยมรับเป็นเงินสด ส่วนการประมูลแบบโทรสารมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมากเช่นกัน แต่ยังพบปัญหาในเรื่องขั้นตอนการประมูลเพราะคณะกรรมการมีความชำนาญและประสบการณ์การแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าน้อย