การศึกษานี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากร ที่มีต่อความเหลื่อมล้ำทางรายได้ของประชากรในประเทศไทย โดยใช้ข้อมูลจากสำรวจสภาวะทางเศรษฐกิจและสังคมของครัวเรือน พ.ศ. 2529-2552 และจำแนกประชากรออกเป็น 4 กลุ่มตามช่วงอายุ โดยมุ่งวิเคราะห์ผลกระทบต่อความเหลื่อมล้ำทางรายได้ที่เกิดภายในแต่ละกลุ่มอายุประชากร และความเหลื่อมล้ำทางรายได้ที่เกิดระหว่างกลุ่มอายุประชากร ตลอดจนวิเคราะห์ความแตกต่างทางรายได้ระหว่างประชากรสูงอายุด้วยกันและปัจจัยกำหนดที่มีอิทธิพลต่อความแตกต่างทางรายได้นี้อีกด้วย ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า ประชากรในแต่ละกลุ่มอายุมีลักษณะเฉพาะทางประชากร สังคมและเศรษฐกิจที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน โดยเฉพาะอย่างยิ่งประชากรสูงอายุ ซึ่งพบว่าเป็นกลุ่มที่มีระดับการศึกษาต่ำที่สุด ส่วนใหญ่ไม่มีรายได้ หรือมีรายได้ต่ำ ทั้งนี้ รายได้ส่วนใหญ่มาจากเงินได้รับเป็นการช่วยเหลือเป็นหลัก สำหรับปัญหาความเหลื่อมล้ำทางรายได้ ทั้งที่วัดจากสัดส่วนรายได้ และสัมประสิทธิ์จีนี่ต่างชี้ให้เห็นว่าประชากรสูงอายุมีความแตกต่างทางรายได้ภายในกลุ่มสูงที่สุด และมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เมื่อแยกส่วนวิเคราะห์ความเหลื่อมล้ำทางรายได้ของประชากรสูงอายุตามปัจจัยต่างๆ โดยใช้ดัชนี Shorrocks ลำดับ 2 พบว่า ความเหลื่อมล้ำทางรายได้ส่วนใหญ่สามารถอธิบายได้จากความเหลื่อมล้ำทางรายได้ภายในกลุ่มประชากรสูงอายุเป็นหลัก อย่างไรก็ตาม กลับพบว่าความเหลื่อมล้ำทางรายได้ระหว่างกลุ่มประชากรสูงอายุ กับกลุ่มประชากรในช่วงอายุอื่น ก็มีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง ตามสัดส่วนประชากรสูงอายุที่เพิ่มขึ้นในช่วงที่ประเทศกำลังก้าวเข้าสู่การเป็นสังคมผู้สูงอายุนั่นเอง การศึกษานี้ยังได้วิเคราะห์หาปัจจัยกำหนดที่มีอิทธิพลต่อความเหลื่อมล้ำทางรายได้ในกลุ่มประชากรสูงอายุ โดยใช้การวิธีการทางเศรษฐมิติ และพบว่าระดับการศึกษาที่สูงขึ้น การมีระบบประกันสังคม และการได้รับสวัสดิการของภาคเอกชนน่าจะช่วยลดปัญหาความเหลื่อมล้ำทางรายได้ของประชากรสูงอายุในประเทศได้อย่างมีนัยสำคัญ ดังนั้น นโยบายและมาตรการต่างๆ จึงต้องมุ่งที่จะขจัดความเหลื่อมล้ำภายในกลุ่มประชากรสูงอายุเอง ควบคู่ไปกับการลดความเหลื่อมล้ำทางรายได้ระหว่างกลุ่มประชากรสูงอายุ และกลุ่มประชากรในช่วงวัยอื่น ไม่ว่าจะเป็นการเพิ่มหลักประกันทางรายได้ให้กับประชากรเมื่อก้าวเข้าสู่วัยชราภาพ การส่งเสริมให้ประชากรวัยทำงานมีการวางแผนและเตรียมตัวเข้าสู่การเป็นผู้สูงอายุ การให้เบี้ยยังชีพผู้สูงอายุ โดยมุ่งแจกจ่ายให้กับประชากรสูงอายุที่ไม่มีรายได้ หรือมีรายได้ต่ำ รวมถึงการจัดเก็บภาษีจากฐานรายได้ ทรัพย์สินและมรดกต่างๆ เพื่อนำมาใช้จ่ายในการพัฒนาประเทศให้สอดคล้องกับความต้องการพื้นฐานของประชากรแต่ละกลุ่มอย่างแท้จริง เหล่านี้น่าจะช่วยลดปัญหาความเหลื่อมล้ำทางรายได้ที่จะเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาประเทศต่อไปอนาคตได้