สารตั้งต้นของการสังเคราะห์น้ำยางคือน้ำตาลที่ได้จากการสังเคราะห์แสง น้ำตาลเป็นปัจจัยจำกัดของการสังเคราะห์เนื้อยางเมื่อต้นยางเสียน้ำยางหลังจากการกรีด ต้นยางต้องการการสังเคราะห์แสงอย่างน้อยสองวันเพื่อปรับน้ำตาลในเซลล์ให้เข้าสู่สมดุล การใช้กากให้น้ำตาลร่วมกับสารที่มีคุณสมบัติเร่งน้ำยางน่าจะสามารถชดเชยคาร์บอนที่เสียไปและเพิ่มปริมาณเนื้อยางได้ จากการศึกษาผลของการใช้กากน้ำตาลร่วมกับสารควบคุมการเจริญเติบโตของพืชกลุ่มออกซิน (2,4-dichlorophenoxyacetic acid :2,4-D และ α-Naphthalene acetic acid: NAA) และไซโตไคนิน (Benzyl Amino Purine: BA) ที่มีต่อปริมาณเนื้อยางและเซลล์สร้างน้ำยาง (laticifer cell) ของต้นยางพารา โดยเปรียบเทียบการให้ทั้งเชิงเดี่ยวและการใช้ร่วมกันที่ความเข้มข้นต่างๆ พบว่าการใช้กากน้ำตาลที่ความเข้มข้น 100% มีผลทำให้จำนวนลาติซิเฟอร์เซลล์ลดลงเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม แต่เมื่อวัดอัตราการเพิ่มปริมาณเนื้อยางแห้ง (%DW) เมื่อเวลาผ่านไป 5 สัปดาห์ พบว่ากลุ่มการทดลอง 2,4-D 0.5 mg/L, 2,4-D 1 mg/L, 2,4-D 1.5 mg/Lให้ค่าการเพิ่มขึ้นของปริมาณเนื้อยางแห้งมากกว่ากลุ่มควบคุม โดยกลุ่มที่ได้รับ 2,4-D เข้มข้น 1.5 mg/L มีค่าการเพิ่มขึ้นของ DW สูงที่สุดคือ 47.65% แต่เมื่อใช้2,4-D เข้มข้น 1.5 mg/L ร่วมกับกากน้ำตาล 100% พบว่าทำให้ค่าการเพิ่มขึ้นของปริมาณเนื้อยางลดลงเล็กน้อย (39.69%) เมื่อทดลองเปรียบเทียบการผลของกากน้ำตาลที่ความเข้มข้นต่างๆ พบว่ากากน้ำตาลเจือจาง 25% ให้ผลในการกระตุ้นการเพิ่มเนื้อยางดีที่สุด การเปรียบเทียบผลของสารควบคุมการเจริญกลุ่มออกซินพบว่าที่ความเข้มข้นเท่ากันคือ 1 mg/L 2,4-D กระตุ้นการเพิ่มน้ำยางได้ดีกว่า NAA สารกลุ่มไซโตไคนิน BA ไม่มีผลในการกระตุ้นน้ำยาง การใช้กากน้ำตาลร่วมกับสารควบคุมการเจริญเติบโต 2,4-D และ NAA ที่ความเข้มข้นต่างๆ ให้ผลกระตุ้นน้อยกว่าการใช้ฮอร์โมนเชิงเดี่ยวกากน้ำตาลถึงแม้ว่าจะมีสารอาหารต่างๆ โดยเฉพาะมีน้ำตาลซูโครสซึ่งเป็นสารตั้งต้นในการสังเคราะห์น้ำยาง แต่การให้กากน้ำตาลโดยตรงยังไม่ส่งผลให้เพิ่มการสังเคราะห์เนื้อยางอย่างมีนัยสำคัญ ผลการทดลองทั้งหมดยังเป็นเพียงผลการทดลองขั้นเริ่มต้น การพัฒนาสารเร่งน้ำยางยังต้องการการวิจัยและพัฒนาอีกหลายขั้นตอน