การศึกษาการพัฒนาเส้นฐานอ้างอิงสำหรับประเทศไทยตามกลไก REDD มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนา เส้นฐานอ้างอิงที่เหมาะสมสำหรับประเทศไทย เพื่อใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานในการเจรจาเรื่อง REDD และเพื่อ พัฒนาเทคนิควิธีการในการติดตามตรวจสอบ การศึกษาแบ่งออกเป็น 2 ส่วนคือ การพัฒนาเส้นฐานอ้างอิงใน ระดับประเทศ และการพัฒนาด้านเทคนิควิธีการในระดับพื้นที่ การศึกษาการพัฒนาเส้นฐานอ้างอิงในระดับประเทศ เป็นการใช้ข้อมูลในอดีต โดยข้อมูลทุติยภูมิที่ สำคัญคือ ข้อมูลการเปลี่ยนแปลงพื้นที่ป่าไม้ในอดีต และข้อมูลปริมาณคาร์บอนในพื้นที่ป่าไม้ ผลการวิเคราะห์ พบว่า การใช้ช่วงเวลาอ้างอิงระหว่างปี พ.ศ. 2543-2548 เพื่อกำหนดระดับการปล่อยอ้างอิง จะเป็นช่วงเวลาที่ ทำให้ประเทศไทยได้รับประโยชน์จากกลไก REDD มากที่สุด คือ มีการลดลงของพื้นที่ป่าไม้คิดเป็นร้อยละ 0.36 ต่อปี คิดเป็นปริมาณการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เท่ากับ 85.35 ล้านตัน หากประเทศไทยสามารถลด อัตราการลดลงของพื้นที่ป่าไม้ลงเหลือร้อยละ 0.22 ต่อปี ตามการคาดการณ์จากการเพิ่มขึ้นของประชากรและ การเติบโตทางเศรษฐกิจ ประเทศไทยจะได้รับประโยชน์จากการดำเนินการตามกลไก REDD คิดเป็นปริมาณ การปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ เท่ากับ 25 ล้านตันต่อปี การศึกษาด้านเทคนิควิธีการในระดับพื้นที่ ดำเนินการด้วยการใช้เทคนิคการสำรวจระยะไกลควบคู่กับ การสำรวจภาคสนาม โดยดำเนินการบริเวณลุ่มน้ำแม่แจ่มตอนล่าง จากการใช้ข้อมูลจากดาวเทียมย้อนหลัง 20 ปี โดยมีช่วงห่างช่วงละ 5 ปี คือ พ.ศ. 2552, 2547, 2542, 2537 และ 2532 ทำการจำแนกการใช้ประโยชน์ที่ดิน ติดตามการเปลี่ยนแปลงการใช้ประโยชน์ที่ดิน (change detection) ในแต่ละช่วงเวลา คาดการณ์แนวโน้มการใช้ ประโยชน์ที่ดินในอนาคต และประเมินการกักเก็บคาร์บอนด้วยดัชนีที่ได้จากข้อมูลดาวเทียม ผลการศึกษาพบว่า บริเวณลุ่มน้ำแม่แจ่มตอนล่างมีการเปลี่ยนจากพื้นที่ป่าไม้ไปเป็นพื้นที่เกษตรกรรมโดยมีอัตราการลดลงของ พื้นที่ป่าเฉลี่ยร้อยละ 0.48 ต่อปี และมีแนวโน้มจะเพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 0.84 ต่อปีในอนาคต (พ.ศ. 2552-2562) ซึ่งมีค่าสูงกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศ ทำให้พื้นที่บริเวณนี้เป็นพื้นที่ที่จะไม่ก่อประโยชน์ในแง่ของการดำเนินกลไก REDD ในสถานการณ์ปัจจุบัน สำหรับค่าดัชนีข้อมูลจากดาวเทียมที่สามารถใช้ประเมินปริมาณคาร์บอนในพื้นที่ป่าไม้คือ ค่าความ หนาแน่นการปกคลุมเรือนยอด (FCD) โดยมีค่าสัมประสิทธิ์ตัวกำหนด (r2) เท่ากับ 0.897 ปริมาณคาร์บอนที่ ประเมินได้ทั้งจากภาคสนามและจากข้อมูลดาวเทียมแสดงให้เห็นว่าป่าไม้ในบริเวณลุ่มน้ำแม่แจ่มตอนล่างไม่ สมบูรณ์เท่ากับพื้นที่ป่าอื่นๆ เนื่องจากมีปริมาณการกักเก็บคาร์บอนค่อนข้างต่ำ