การวิจัยเรื่อง “สถานการณ์ในการแก้ปัญหาเด็กขององค์กรพัฒนาเอกชนในจังหวัดขอนแก่น” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปฏิบัติงาน วิธีการปฏิบัติงานในการแก้ปัญหาเด็กประเภทต่าง ๆ ขององค์กรพัฒนาเอกชนในจังหวัดขอนแก่น เพื่อศึกษาจุดแข็ง จุดอ่อน ในการปฏิบัติงานแก้ไขปัญหาและความต้องการพัฒนาแก้ไขสนับสนุนส่งเสริมขององค์กรพัฒนาเอกชน เพื่อศึกษาผลการปฏิบัติงานและวิธีการประสานงานระหว่างองค์กรพัฒนาเอกชนกับหน่วยงานภาครัฐ ในการแก้ไขปัญหาเด็กประเภทต่าง ๆ ดังกล่าว เพื่อศึกษาแนวทางในการพัฒนาระบบการปฏิบัติงานเพื่อการคุ้มครองเด็ก และเพื่อสร้างเครือข่ายขององค์กรพัฒนาเอกชนในการแก้ปัญหาเด็กและคุ้มครองเด็ก กลุ่มเป้าหมายประกอบด้วยผู้บริหาร เจ้าหน้าที่ขององค์กร และเด็กผู้มารับบริการจากองค์กรพัฒนาเอกชนที่แก้ไขปัญหาเด็ก 8 องค์กร ในจังหวัดขอนแก่น กลุ่มตัวอย่างทั้งสิ้น 198 ราย วิธีการวิจัยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพและการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูลได้แก่ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง (Semi–Structured Interview-SSI) แนวทางการสัมภาษณ์ (Interview Guide) การสังเกตแบบมีส่วนร่วม (Participant Observation) การสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม (Non-Participant Observation) การสนทนากลุ่ม (Focus Group Discussion) และการประชุมเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (Participatory Action Research-PAR) การวิจัยใช้เวลา18 เดือน (เมษายน พ.ศ.2548 ถึง กันยายน พ.ศ.2549) ผลการวิจัย พบว่าสภาพการปฏิบัติงาน องค์กรทั้ง 8 องค์กรได้ปฏิบัติงานตามวัตถุประสงค์ขององค์กรตนเอง ได้ช่วยแก้ปัญหาเด็ก ช่วยให้เด็กได้เรียนหนังสือ บางองค์กรได้ฝึกทักษะด้านเกษตรผสมผสานให้แก่เด็ก ฝึกปฏิบัติด้านจิตใจ เพื่อให้มีคุณธรรม วิธีการแก้ปัญหาเด็กนั้นได้ใช้วิธีการมีส่วนร่วมของเด็ก ชุมชน และเครือข่ายขององค์กร ศักยภาพ (จุดแข็ง) ปัญหา (จุดอ่อน) ในการปฏิบัติงานแก้ปัญหาเด็กส่วนใหญ่เป็นประเด็นเกี่ยวกับ ด้านบุคลากร ด้านการบริหารจัดการ ด้านงบประมาณ ด้านการประชาสัมพันธ์ ด้านอาคารสถานที่ และด้านการแก้ปัญหาเด็กและพัฒนาเด็ก สำหรับความต้องการขององค์กรพัฒนาเอกชนได้แก่ งบประมาณการพัฒนาผู้ดูแลเด็ก การประชาสัมพันธ์เพื่อให้สังคมตระหนักถึงการป้องกันปัญหาสังคมอันอาจจะเกิดขึ้นแก่เด็ก ต้องการจะได้รับการสนับสนุนด้านพัฒนาอาชีพของเด็กต้องการการยอมรับเด็ก ต้องการอาคารสถานที่ และทุนการศึกษา เป็นต้น ผลการปฏิบัติงานแก้ปัญหาเด็ก ได้แก่ผลเชิงปริมาณ องค์กรทั้ง 8 องค์กรได้ช่วยเหลือเด็กติดเชื้อ HIV และเด็กติดสารเสพติด ได้ผลร้อยละ 80 เท่ากัน เด็กเรียนที่โรงเรียนพระปริยัติธรรมได้ผลร้อยละ 95 ผลเชิงคุณภาพ เด็กได้เรียนหนังสือ ได้รับการฟื้นฟูด้านจิตใจ เด็กมีความสบายใจมีความรับผิดชอบ มีความซื่อสัตย์ และมีคุณธรรม วิธีการประสานงานระหว่างองค์กรพัฒนาเอกชนกับหน่วยงานของรัฐในการแก้ปัญหาเด็ก ได้แก่ การติดต่อผ่านเครือข่ายขององค์กร การประชุมการใช้สื่อโทรศัพท์ โทรสาร จดหมาย E-mail และการเขียนโครงการขอสนับสนุนงบประมาณ เป็นต้น แนวทางในการพัฒนาระบบการปฏิบัติงานเพื่อคุ้มครองเด็ก ได้แก่ ให้เด็กเป็นศูนย์กลางไม่ละเมิดสิทธิเด็ก สอนเด็กทั้งด้านวิชาการ และศีลธรรม เจ้าหน้าที่ผู้ดูแลเด็ก ต้องเข้าใจเด็กมีความยุติธรรมและอาคารสถานที่ต้องมีความปลอดภัย การสร้างเครือข่ายขององค์กร ได้แก่ การทำกิจกรรมร่วมกันอย่างต่อเนื่อง ประสานงานกันอย่างสม่ำเสมอ มีองค์กรแกนนำในการสร้างเครือข่าย การประชุมอบรมสัมมนาอย่างต่อเนื่องการจัดค่ายเยาวชน การจัดทัศนศึกษาอย่างต่อเนื่อง และการใช้สื่อ เป็นต้น