วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อศึกษาเปรียบเทียบระดับความเต็มใจในการเรียนรู้ของครู จำแนกตามภูมิหลังของครู 2) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่จำแนกระดับความเต็มใจในการเรียนรู้ของครู 3) เพื่อศึกษาปัจจัยที่จำแนกระดับความเต็มใจในการเรียนรู้ของครู กลุ่มที่ไม่มีความต้องการในการเรียนรู้ และกลุ่มที่มีความกระตือรือร้นในการเรียนรู้ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาคือ ครู สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ปีการศึกษา 2552 จำนวน 471 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถามเกี่ยวกับปัจจัยจำแนกระดับความเต็มใจในการเรียนรู้ของครู วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าสถิติพื้นฐาน และการวิเคราะห์จำแนกกลุ่มด้วยโปรแกรม SPSS for Windows ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ระดับความเต็มใจในการเรียนรู้ของครูในภาพรวม พบว่า อยู่ในระดับมีความอยากในการเรียนรู้ เมื่อจำแนกตามภูมิหลังประสบการณ์ในการทำงานและตำแหน่งวิทยฐานะของครู มีระดับความเต็มใจในการเรียนรู้แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ปัจจัยที่สามารถจำแนกระดับความเต็มใจในการเรียนรู้ของครู มีดังนี้ ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ การรับรู้ความสามารถของตนเอง ความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยตนเอง แรงจูงใจ ทัศนคติต่อวิชาชีพ ปัจจัยสภาพแวดล้อม ได้แก่ การได้รับโอกาสสนับสนุนให้ก้าวหน้า และแหล่งเรียนรู้ โดยสามารถจำแนกกลุ่มของระดับความเต็มใจในการเรียนรู้ของครูได้ถูกต้อง 75.20% 3. ปัจจัยจำแนกระดับความเต็มใจในการเรียนรู้ของครูจากการศึกษาเชิงคุณภาพพบว่า กลุ่มครูที่มีความกระตือรือร้นในการเรียนรู้ประกอบด้วย ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ แรงจูงใจ การรับรู้ ความสามารถของตนเอง ทัศนคติต่อวิชาชีพ ความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยตนเอง และปัจจัยสภาพแวดล้อม ได้แก่ การได้รับโอกาสสนับสนุนให้ก้าวหน้า ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงาน แหล่งเรียนรู้ ส่วนกลุ่มครูที่ไม่มีความต้องการในการเรียนรู้ ประกอบด้วย ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ แรงจูงใจ ปัจจัยสภาพแวดล้อม ได้แก่ การได้รับโอกาสสนับสนุนให้ก้าวหน้า